Polarisatie, radicalisering en discriminatie in regio Utrecht

In de regio Utrecht is een groot verkennend onderzoek verricht naar “ongelijkwaardigheid”, waarmee in deze regio wordt bedoeld dat er onderzoek is gedaan naar discriminatie, polarisatie en radicalisering. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van het Regionaal College Utrecht.

Voor het onderzoek is opvallend weinig aandacht geweest in de landelijke pers. Misschien komt dit doordat de resultaten van het onderzoek in een persbericht van het Regionaal College Utrecht vooral positief geframed werden of omdat er geen journalist de moeite heeft genomen het rapport, dat niet online beschikbaar is, bij de gemeente Utrecht op te vragen.

Dat is een gemiste kans. Het onderzoek is alleen al door de omvang uniek in Nederland. En ook de resultaten geven geen aanleiding om het onderzoek snel te vergeten.

Lees verder Polarisatie, radicalisering en discriminatie in regio Utrecht

Hup GeuzenMiddenmeer ME1

Geuzen_2
‘Kom op jongens, jullie gaan toch zeker niet van
meisjes verliezen!’ riep een vader van de E’tjes van Roda 23 tijdens
de rust. Er klonk lichte wanhoop in zijn stem. Hoe moest hij het aan
zijn vrienden in de kroeg uitleggen dat zijn zoon had verloren van, let
wel, ….meisjes. Waarschijnlijk wist de goede man nog niet dat het
meidenvoetbal in Nederland al lang in opmars is, laat staan dat hij de
meiden E1 van GeuzenMiddenmeer kende. Nu kent hij ze in ieder geval
wel.

Bij rust stonden de meiden met 2-0 voor en toen de
wederom voortreffelijk leidende scheidsrechter het eindsignaal liet
horen, was het 8-2 voor GeuzenMiddenmeer. De doelpunten werden gemaakt
door de topscorers: Laura (4) en Rozan (4).

De tijd dat ik iedere avond naar Studio Sport keek is voorbij. Ik vind er vaak niets meer aan. Ik sta wel iedere zaterdagochtend ergens in Amsterdam op een veld naar een stel enthousiaste meiden te kijken die met de week beter voetballen. Van de laatste thuiswedstrijd deed ik op de website van de club uitgebreid verslag. Lees dat hier verder.

Mijn naam is….Henriette Zondag

Charite
Tenminste, dat is de naam van het personage dat ik mag spelen in het tragikomische toneelstuk Duifje Klok van Karst Woudstra. Henriëtte is een wat treurige lesbienne van middelbare leeftijd die samen met drie, eveneens lesbische vriendinnen en hun gemeenschappelijke zoon in een huis in Toscane verblijft. Ze willen hun overleden vriendin (Duifje Klok) herdenken, maar dat mislukt op tragische wijze wanneer het geplande herinneringsconcert een fiasco wordt en een jonge indringster voor verwarring zorgt.
Het stuk wordt gespeeld door het gezelschap De Spelers onder regie van Ellie van Dooren en gaat op 17 april in première in het Van Ostadetheater in Amsterdam.
Voor het eerst in m’n leven ga ik een vrouw spelen. Dat lijkt me leuk en spannend. Ik ben nu op zoek naar inspirerende voorbeelden van vrouwen die door een man werden vertolkt. Zo hebben Van Kooten en De Bie heel wat oudere dames gecreëerd: de heftige rokende Diana -weetjewelweetjeniet – Charité (foto), het kruidenvrouwtje Berendien uut Wisp, Thea Ternauw, de zusjes Jet en Koosje Veenendaal, de ethica Memien Holboog en natuurlijk Carla van Putten, de moeder van Frank (“ik heb geen lekkere blonde vriendin… Ik heb alleen m’n moeder, en daar ben ik voor behandeld…”). Hieronder een geweldig fragment van moeder en zoon Van Putten:

Welkom in Vernederland!

Hans_spekman2 Hoe kun je Marokkaanse jongeren effectief vernederen? Door ze volgens goede Hollandse traditie aan de schandpaal te nagelen of op een schopstoel te zetten en in de stront te duwen? Door ze met een tandenborstel een stadion schoon te laten poetsen? Of is het effectiever ze naakt op een boot te zetten tijdens de Gay Pride? Je kunt ze ook de Torah laten declameren tijdens de pauze van een thuiswedstrijd van Ajax. Er zou ook nog een deal met John de Mol gesloten
kunnen worden: al het Marokkaans geboefte sluiten we op in een glazen huis met
allemaal camera’s en dan laten we de hele wereld meegenieten van de meest
genante situaties. Met de reclameinkomsten kan dan direct weer
een deel van de kosten van het penitentiair systeem worden gedekt. Of, wie weet hebben de Amerikanen nog een leuk boekje met overdraagbare
methodieken geschreven naar aanleiding van hun experimenten
in de Abu
Ghraib gevangenis en op Guantanomo Bay?

Het vernederen van specifiek Marokkaanse jongeren is actueel geworden na de uitspraken van PvdA-Kamerlid Hans Spekman deze week in een interview met het weekblad Vrij Nederland. “De Marokkanen die niet willen deugen moet je vernederen, voor de ogen van hun eigen mensen”, zei hij. Volgens Spekman werkt het geven van een boete of waarschuwing niet. “En van een
celstraf krijgen ze alleen maar meer status in hun groep. Je moet ze zo
aanpakken dat ze hun status juist verliezen. Dat is het enige dat
werkt.”

PVV-leider Geert Wilders pleitte er al eerder voor
Marokkaanse probleemjongeren op straat werkstraffen in een boevenpak uit te laten voeren. ‘Daar heeft Wilders gelijk in,’
zegt Spekman in Vrij Nederland. ‘Je moet ze vernederen. Maar het
verschil tussen mij en Wilders, en tussen de PvdA en de PVV is, dat zij
hele groepen tegen elkaar opzetten. Door Wilders voelen de Marokkanen
die wél deugen zich ook uitgekotst. Terwijl het voor ons topprioriteit
moet zijn om juist die jongens niet kwijt te raken.’

Lees verder Welkom in Vernederland!

Wat is de beste voetbalclub van Nederland?

Knvb
Er zijn mensen die zeggen dat ze supporter van de beste club van Nederland zijn. Maar, wat verstaan ze daaronder? Als ze bedoelen dat ze voor de club zijn die de afgelopen 30 jaar het vaakste Nederlands kampioen is geworden en die de afgelopen 12 jaar het succesvolste is geweest in Europa, zouden ze allemaal voor PSV moeten zijn. Maar, dat is vaak niet het geval. Wanneer je begin jaren ’90 bent geboren en sinds ’97 het voetbal volgt, weet je niet beter dan dat PSV meestal kampioen wordt. Toch, hoe succesvol de club uit Eindhoven ook is, PSV is nog altijd minder populair dan Feyenoord en vooral Ajax. En waarschijnlijk zal dat ook altijd zo blijven.

Voetbalsupporters kiezen dus niet voor de club die in het recente verleden het beste heeft gepresteerd. Ajax- en Feyenoordsupporters kunnen nog bogen op tijden dat hun clubs wel het beste presteerden of ze kunnen, net als de supporters van AZ, hopen dat ze het komende jaar wel in de prijzen zullen vallen. Supporters van de overige 14 voetbalclubs zullen zich op andere gronden dan prestaties met een voetbalclub moeten identificeren. En dat lukt: ook De Graafschap, Volendam en ADO hebben een trouwe schare supporters.

Het is eigenlijk maar een tragische aangelegenheid om voetbalsupporter te zijn: ieder seizoen start je hoopvol en na 34 wedstrijden moet je concluderen dat anderen er met de prijzen vandoor zijn gegaan.
De identificatie met een voetbalclub is welbeschouwd ook een tamelijk bizarre vorm van identificatie. Het is een eenzijdige en vaak onbeantwoorde liefde. Coaches, trainers en spelers komen nog maar zelden uit de eigen opleiding en blijven meestal maar voor een paar jaar bij een club. Een voetbalclub is voor hen niet veel meer dan een tussenstation. Via een moderne vorm van slavenhandel verkassen ze ruim voor hun contract is afgelopen. En sinds Mister Feyenoord, Wim Jansen, bij rivaal Ajax ging spelen en de trots van Ajax, Johan Cruijff, omgekeerd bij Feyenoord, weten we ook dat de clubliefde van spelers een relatief begrip is geworden.
Ondanks het gegeven dat hun voetbalclub wordt vorm gegeven door passanten, vinden de meeste supporters dat hun club een eigen cultuur en een eigen type spel heeft. En ze verwachten van alle tijdelijke krachten dat die zonder inburgeringscursus de clubcultuur in ere zullen houden. Belangrijkste constanten van deze cultuur zijn het voetbalstadion, de koffiejuffrouw, het tenue (alhoewel dat inclusief de naam van de hoofdsponsor ook geregeld verandert) en natuurlijk de supporters zelf.

Voor de supporters van de grootste clubs hieronder toch wat feiten en meningen op basis waarvan je zou kunnen zeggen dat jouw club de beste is.

Ajax is de beste voetbalclub aller tijden
Ajax
De prijzenkast van Ajax is met voorsprong het beste gevuld. De Amsterdammers zijn 29 keer landskampioen geworden, wonnen 16 maal de KNVB-beker en 7 keer de nationale supercup/Johan Cruyffschaal. Daarnaast won Ajax 4 keer de Europa Cup voor landskampioenen/ Champions League gewonnen, 3 maal de Europese Supercup, 2 keer de Wereldcup en de Europa cup voor bekerwinnaars en de Uefa-cup ieder 1 keer.

Lees verder Wat is de beste voetbalclub van Nederland?

Scheiding van kerk en staat in Amsterdam (verslag debat)

Lai
Op 29 oktober zal in de Amsterdamse gemeenteraad gestemd
worden over de beleidsnotitie van het College van B en W over de
scheiding van kerk en staat. Het is nog spannend of het Amsterdamse
stadsbestuur voldoende steun voor deze notitie zal krijgen. Vooralsnog
lijkt het alsof de Amsterdamse PvdA-fractie de notitie niet unaniem zal
gaan steunen. Dat is de belangrijkste politieke conclusie die kan
worden getrokken na het debat dat Emcemo, HTIB, Argan en ACB
Kenniscentrum op 26 september organiseerden over de scheiding van kerk
en staat in Amsterdam.

PvdA-raadslid Frank De Wolf verklaarde tijdens het debat dat een deel van zijn fractie moeite houdt met de in de notitie geïntroduceerde visie van compenserende neutraliteit,
waarmee het gemeentebestuur de mogelijkheid open wil houden om in
uitzonderlijke gevallen een bepaalde religieuze groep meer te
ondersteunen dan een andere. Het Amsterdamse College van B en W wil
deze mogelijkheid hebben in bijzondere omstandigheden of wanneer sprake
is van een historische of structurele ongelijkheid die rechtgetrokken
dient te worden. Maar volgens De Wolf staat extra steun aan een
specifieke groep al snel op gespannen voet met het gelijkheidsbeginsel
en komt het ook de emancipatie niet ten goede. Daarnaast is het volgens
De Wolf riskant geld te geven aan religieuze instellingen. Lang niet
alle gelovigen in Amsterdam zijn namelijk bij een religieuze
organisatie aangesloten. Niet iedereen bidt in een kerk of een moskee.

Coalitiegenoot Judith Sargentini (GroenLinks) zal
de notitie wel steunen. Zij benadrukte tijdens het debat in Argan dat
zij zelf weliswaar behoort tot de afdeling ‘religie is opium van het
volk’, maar dat het past in de Nederlandse traditie om steun te geven
aan religieuze genootschappen, zolang de overheid zich maar niet met de
religieuze kerntaken bemoeit. Extra steun voor groepen die
achterblijven kan volgens haar soms noodzakelijk zijn. Sargentini meent
dat de keuze voor een compenserende neutraliteit eigenlijk een
voortzetting van staand beleid is. Net als Sargentini liet ook Ivar Manuel, fractievoorzitter van D66, weten te kiezen voor een pragmatische aanpak en het college te zullen steunen.

Scheiding kerk en Staat

Het goed bezochte debat in jongerencentrum Argan, dat werd geleid door Miep van Diggelen (ACB Kenniscentrum) illustreerde dat de discussie over de scheiding van kerk en staat actueel is, maar ook gecompliceerd.
In Amsterdam werd de kwestie volgens inleider Joris Rijbroek,
ambtenaar van de gemeente Amsterdam, actueel na discussies over de
subsidiëring van het debatcentrum Marhaba, de verkapte lening die de
gemeente aan Milli Görüs verstrekte voor de bouw van de Westermoskee en
een discussie die werd gevoerd over subsidiëring van het
Pinksterfestival. De scheiding van kerk en staat is volgens Rijbroek
voor een gemeente bijvoorbeeld ook aan de orde wanneer er wordt
samengewerkt met moskeeorganisaties om mogelijk ontsporende of
radicaliserende jongeren weer op het rechte spoor te krijgen.

De discussie over de scheiding van kerk en staat is van alle tijden,
maar gaat de laatste jaren vooral over de plaats van de islam in de
Nederlandse samenleving. Daarbij bestaat, simpel gesteld, een
spanningsveld tussen enerzijds Nederlanders die moslim zijn en
anderzijds Nederlanders die niet (meer) geloven. De eerste groep wil
zijn godsdienst zoveel mogelijk in vrijheid kunnen beleven, de tweede
groep wil zo min mogelijk beperkt worden door de religie van anderen en
wil religie daarom zoveel mogelijk buiten het publieke domein houden.
Hierbij wordt dan vaak gewezen naar het beginsel van de scheiding van
kerk en staat.

Lees verder Scheiding van kerk en staat in Amsterdam (verslag debat)

Slow begraven

Begraven
Een maand geleden werd ik op de A2 ingehaald door een begrafenisstoet die me met minimaal 120 kilometer per uur voorbij stoof. Het was een bizarre ervaring. Misschien was de race met rouwwagens een laatste wens van de overledene geweest: hij of zij wilde postuum nog één keer (veel) te hard rijden en de geschiedenisboeken ingaan als de snelste dode ooit. Misschien had de jonge weduwe in de tweede wagen de opdracht gegeven om zo hard te rijden zodat zoveel mogelijk familie tijdens de stoet zou moeten lossen. Misschien had de chauffeur van de lijkenwagen alleen maar een opstandige bui en wilde hij ook wel eens gas wilde geven.

Het waarschijnlijkste lijkt me echter dat de stoet met vertraging was vertrokken en moest haasten om nog voldoende tijd te hebben voor de speeches en de cake. Begraven en cremeren is immers lopende band werk geworden. In rouw- en herdenkingscentra worden de lijken en hun rouwende stoeten in hoog tempo door de aula geleid voor een praatje en een plaatje uit de uitvaartmuziek top 50. Daarna wordt er onder het genot van een kopje koffie en een plakje cake gecondoleerd en stoom afgeblazen in de koffiekamer. Niet te lang, want de volgende stoet is al op komst.

Ik schets hier natuurlijk een karikatuur: de trend is juist dat een uitvaart steeds vaker een bijzondere gebeurtenis is.

Gister was ik aanwezig bij de begrafenis van Sjoerd, de vader van een hele goede vriend van me. De plechtigheid duurde ruim twee uur. Mijn vriend, die de bijeenkomst leidde, verontschuldigde zich halverwege dat het allemaal wat langer duurde dan gepland: “We kunnen maar één keer afscheid nemen van Sjoerd,” zei hij. Ook al was de zaal stampvol en kon lang niet iedereen zitten, niemand leek het erg te vinden.

Lees verder Slow begraven

Verhalen schrijven

Vulpen
Hoe schrijf je een goed en spannend verhaal? Dat was de vraag maandag in groep 4A bij juf Sarah en gisteren op het Filmfestival tijdens het programma Makers voor Makers waarin ik onder andere anderhalf uur prettige en kundige feedback kreeg van regisseur Paula van der Oest.
En of je er nu met 7-jarigen over spreekt, die nog ongeremd met de meest fantastische verhalen komen, of met ervaren regisseurs, die vaak zeer gestructureerd en schematisch werken, het basisprincipe voor een goed verhaal blijft hetzelfde: zorg ervoor dat ieder hoofdpersoon een hele duidelijke wens heeft en verzin vervolgens obstakels die belemmeren dat die wens in vervulling gaat. Creëer conflicten en oplossingen, laat je fantasie de vrije loop en zet door. En vervolgens zijn er boeken vol te schrijven over allerlei andere regeltjes waardoor je verhaal beter kan worden. Daar kom ik een ander keertje wel op terug.;-)

Nu een kinderboek kopen. De kinderboekenweek is vandaag begonnen.

De doodstraf voor het geven van kritiek?

Karskensprijs
‘Als wetenschapper vind ik dat je altijd op zoek moet blijven naar je eigen ongelijk.’ Deze uitspraak is van Jean Tillie, hoogleraar in de politicologie. Hij formuleert een helder uitgangspunt voor het bedrijven van wetenschap . En wat mij betreft zou het voor iedere burger een mooi motto kunnen zijn. Het twijfelen aan de waarheid is niet alleen essentieel voor de ontwikkeling van kennis, het is ook onmisbaar voor creativiteit en innovatie.

Ook voor goede journalisten zou de twijfel aan iedere waarheid een uitgangspunt moeten zijn. Kritische journalistiek is wezenlijk voor het functioneren van een democratie. Om die reden vind ik journalisten als Arnold Karskens van grote waarde. Als een van de weinige unembedded journalisten laat hij een ander verhaal uit Afghanistan horen dan de journalisten die verslag doen met alleen een Nederlandse militiare bril. Karskens laat een ander deel van de waarheid zien. Als eerbetoon aan zijn werk werd Karskens onlangs gekozen tot journalist voor de vrede (Zie foto van het weblog van Karskens).

Maar niet iedereen is even blij met hem. Zo vindt een columnist van de website Het Vrije Volk dat Karskens zich vanwege zijn kritische artikelen schuldig maakt aan landverraad en daarom, let wel, de doodstraf verdient. Nog afgezien van het feit dat de doodstraf in Nederland is afgeschaft, vind ik dit een smakeloze, een bizarre en weinig democratische opvatting. Op het functioneren van de staat, ook op het leger moet altijd kritiek mogelijk zijn. Het Vrije Volk heeft voor alle duidelijkheid niets te maken met de in 1991 ter ziele gegane krant, het is een rechts-conservatieve website waarop men zich vooral erg druk maakt over moslims, Marokkanen en de Linkse Kerk. Ook worden er de kamervragen van de PVV geplaatst.

Vorige week stond er een fraai interview met Jean Tillie in Vrij Nederland, onder andere over zijn verleden als anarchist. De slotvraag van het interview luidde: Bij Geenstijl en andere websites wordt regelmatig door bezoekers gedreigd met geweld. Is dat gevaarlijk?
Tillie antwoordde: ‘Je mag niet oproepen tot geweld. Dan overschrijd je de grenzen van de democratie. Mijn theorie is dat het mensen zijn die eenzaam op hun
zolderkamertje doordraaien en in de anonimiteit van internet hun ongenoegen spuien. Ik heb geen glazen bol, maar er wordt een klimaat gecreëerd waarin het mogelijk is dat er een rechtse Volkert van der G.
opstaat.’

En nu maar hopen dat Tillie ongelijk heeft.

Update: de columnist van het Vrije Volk heeft weerwoord (waarom Arnold Karskens mag leven) gekregen uit eigen kring

Stop de gruwelijke mishandeling van komkommers en doperwten!

Huidmondjetomaat300x294
Sommige kennis kun je maar beter niet hebben. Zo is mijn leven drastisch veranderd sinds ik weet dat groenten en fruit, ook na de oogst, nog dagen of weken kunnen ademen. Het is echt waar: door kleine onzichtbare mondjes ademen ze net als wij zuurstof in en vervolgens kooldioxide uit. Hoe langer de tijd is verstreken sinds de oogst, hoe benauwder onze groene vrienden het krijgen.
Sinds ik deze kennis heb, kan ik een bezoek aan de groenteboer niet meer aan. Ik krijg last van acute claustrofobie wanneer ik in een kleine ruimte verkeer met honderden andere ademende wezens. En een bezoek aan de groenten- en fruitafdeling van de supermarkt is een ware hel. Zodra ik met mijn karretje in de buurt van het groenvoer kom, hoor ik ze al. De worteltjes zijn kortademig, de aardappels asemen, de mandarijnen piepen, de aubergines respireren sjiek en de pitloze druiven klinken astmatisch.

Teder en voorzichtig pak ik een witte kool en de snijbonen leg ik met de mondjes omhoog in de weegschaal. Thuis gekomen prop ik haastig de naar adem snakkende komkommers en tomaten in m’n groentela en leg ik het hijgende fruit op de schaal. Rustig op de bank zitten lukt niet meer. Tv kijken is een beproeving. Ik wilde Rita Verdonk horen over haar PSP-verleden en haar geldschieters, maar Rita werd overstemd door een amechtig zuchtende banaan.

Het eten van groenten en fruit eten is zo goed als onmogelijk. Sinds kort heb ik namelijk een band met mijn groenvoer. Als ik ze snij of schil, krijg ik het gevoel dat ik m’n eigen huisdieren levend en onverdoofd aan stukken snij. En als ik een fruitshake in de blender maak, voel ik me een sadistische beul.

De meest plantvriendelijke wijze om groenten en fruit te verwerken is wanneer ze rechtstreeks na de oogst worden ingevroren of in een pot verdwijnen. Ik ga dus minder vers eten en misschien beperk ik me wel tot vitaminepillen.

En misschien radicaliseer ik op den duur wel…dan start ik de Appel Bevrijdings Beweging.

Groenteboer, u bent gewaarschuwd!