Salafisme en hyperventlatie

Naar aanleiding van het jaarverslag van de AIVD, waarin werd gerept over subsidies aan salafistische organisaties, heeft de Asmetrdamse CDA-fractie gevraagd in de hoofdstad de brochure ‘Facadepolitiek van salafistische organisaties’ te gaan gebruiken. Deze brochure biedt weinig handvatten, versterkt vooral wantrouwen en draagt niet bij aan een zakelijke benadering van het salafisme.

Integratie in beeld: Marokkanen in de media (3)

Hoe wordt er in de Nederlandse media bericht over criminaliteit en overlast van Marokkaanse jongeren? Worden de problemen die deze jongeren veroorzaken overdreven of is er juist sprake van onderschatting?

Radi Suudi en Mohammed Cheppih winnen strijd om moslimzendtijd

Eind decemberheeft het Commissariaat voor de Media bekend gemaakt dat de publiekezendtijd voor islamitischeprogramma’s vanaf september wordt verzorgd door de Stichting MoslimOmroepNederland (SMON). Deze nieuwe omroep is een initiatief van de koepelsUMMON (Marokkaans) WIM (Surinaams) en de Vereniging Imams Nederland dievoor de uitwerking van hun plannen een beroep deden op de ervarenpoliticoloog en journalist Radi Suudi. Suudi probeerde eerder met de omroep Zenit tot het publieke bestel toe te treden. Daarnaastbundelde de SMON de krachten met Ouma (Stichting Academica Islamica),een initiatief van Mohammed Cheppih, die onder andere bekend is alsoprichter van de poldermoskee.

Van der Laan sluit overeenkomst over het beheer van marokko.nl en maroc.nl. Wat zijn de consequenties?

Minister Van der Laan heeft een overeenkomst gesloten met de webfora marokko.nl en maroc.nl over het beheer van hun webfora. Interessant is wat de consequenties van deze overeenkomst zullen zijn voor andere sites en fora die direct of indirect geld van de overheid ontvangen. Overigens zouden sites als marokko.nl en maroc.nl aanspraak moeten kunnen maken op meer subsidie.

Eén van de eerste Kamervragen die minister Van der Laan vorig jaar na zijn aantreden van de PVV kreeg, gingen over haatzaaiende en discriminerende uitlatingen op marokko.nl. Nou zijn er tientallen websites waarop sprake is van dergelijke uitlatingen, maar als een van de weinigen ontvangt marokko.nl voor een enkel project subsidie van deoverheid. De PVV had al eerder vergeefs over marokko.nl vragen gesteld aan minister Plasterk, maar vond bij Van der Laan eindelijk gehoor.

De minister was zich ‘rot geschrokken’ van wat hij aantrof op marokko.nl en riep niet alleen deze site, maar voor de zekerheid ook twee andere sites op het matje die van het ministerie in 2009 nog een projectsubsidie ontvangen: maroc.nl en islamwijzer.nl.

Deze week laat het ministerie op de website weten dat de exploitant van de website Marokko.nl maatregelen gaat treffen om het beheer van de site verbeteren. Streven is dat de exploitant per januari 2010 in staat is discriminerende en/of haatzaaiende uitspraken binnen het uur te verwijderen. Het ministerie laat verder weten dat Maroc.nl in het verleden al een slag heeft gemaakt in de verbetering van het moderatiebeleid en dat deze site zich aansluit bij de afspraken die zijn gemaakt met Marokko.nl. Over het project islamwijzer.nl waren geen klachten over moderatie.
De projectsubsidies aan alle drie de organisaties lopen dit jaar af.

Woedende Wilders scoort altijd

Geert Wilders is weer eens boos. Nee, hij is niet boos, hij is ziedend. En zo’n emotie scoort. Uit een scriptie van Eelco Snip blijkt dat je artikel meer bezoekers trekt wanneer de kop een omstreden politicus en een heftige emotie bevat. Een ziedende, schuimbekkende Wilders trekt dus alle aandacht.
Reden voor Wilders woede is deze keer dat drie gerespecteerde wetenschappers volgens de Volkskrant het lef hebben gehad hem extreemrechts te noemen. Hans Moors, Bob de Graaff en Jaap van Donselaar zouden de PVV een extreem-rechtse partij noemen die islamofobie en systeemhaat tegen deoverheid mobiliseert en daarmee de sociale cohesie en democratieondermijnt..

Wilders: ”Ik ben echt ziedend. Ze zijn knettergek geworden. Wat een idiotie.Wij zijn democraten in hart en nieren”, stelde hij tegenover het ANP.

Nou klinkt ‘democraten in hart en nieren’ behoorlijk lachwekkend uit de mond van een partijleider die in zijn eentje een partij runt, die wegloopt uit ’s lands vergaderzaal, die wel deelneemt aan verkiezingen voor een Europees parlement dat hij onbelangrijk vindt en niet de verantwoordelijkheid durft te nemen op lokaal niveau.

Toch valt er op de kwalificatie ‘extreemrechts’ wel wat af te dingen. Wilders PVV is  op sommige vlakken ultra-conservatief, absoluut populistisch, islamofoob, nationalistisch en drijft verder vooral op een hartgrondige afkeer van ‘de linkse kerk’. Daarnaast kenmerken de vertegenwoordigers van de PVV zich door een voorliefde voor enigzins grof taalgebruik en een opmerkelijke interesse voor kindertelevisie (zo werden bijvoorbeeld kamervragen gesteld over sesamstraat, kinderen voor kinderen, koning Koos, het Zandkasteel). Toch schuift de partij economisch naar links en lijkt het me verstandig extremisme te reserveren voor die groepen die democratische waarden en processen afwijzen en die met geweld hun ideologie aan anderen willen opleggen. En zo ver gaat Wilders niet.

Voor de volledigheid: onderzoeker Moors laat in Trouw weten onaangenaam getroffen te zijn door het nieuws over het rapport. Volgens hem is de conceptversie nog niet besproken met het ministerie en kan er daardoor ook geen onenigheid zijn over de conclusies. Verder liggen de zaken veel genuanceerder dan ze nu in het nieuws komen, aldus de wetenschapper. Zo wordt Wilders’ PVV geen extreem rechtse partij genoemd. Wel wordt wordt gesteld dat Wilders door zijn islam-standpunt steeds verder “in de richting van de extreem rechtse familie” kan worden ingedeeld.

Berichtgeving over Gaza: slachtofferschap, godsdienstwaanzin en hypocrisie

Palesjood
Het eerste slachtoffer van een oorlog is de waarheid’ luidt het cliché. En zoals wel meer cliché’s bevat ook dit cliché een kern van waarheid. Ook de strijd tussen Israël en Hamas gaat gekoppeld met een ongekende propaganda-oorlog waarbij het moeilijk is te achterhalen wat er werkelijk gebeurt. Bij gebrek aan controleerbare feiten, wordt de berichtgeving over het conflict gevuld met slachtofferschap, godsdienstwaanzin en bakken hypocrisie. Een artikel van Ewoud Butter.

Objectiviteit bestaat niet
Nou is het voor ieder journalistiek medium onmogelijk de werkelijkheid volledig weer te geven. Degenen die daar in geloven, wil ik graag uit de droom helpen: objectieve journalistiek bestaat niet. Een journalist begint zelden onbevooroordeeld aan een onderwerp. Iedere
journalist heeft zijn eigen referentiekader: zijn of haar
persoonlijke geschiedenis, kennis, belangen en ideologie. En net als ieder ander mens zoekt ook de journalist bewust of onbewust de bevestiging van de vooroordelen die op grond van dit referentiekader zijn gevormd. Op grond hiervan maakt een journalist tijdens het gehele proces van verslaggeving keuzes voor het onderwerp, de weer te geven feiten en standpunten, de ‘deskundigen’ die worden gehoord, hoe kritisch er wordt doorgevraagd en welke woorden er worden gebruikt.

Om zo objectief mogelijk te kunnen zijn, zou iedere journalist èn iedere redactie zich zoveel mogelijk bewust moeten zijn van het eigen referentiekader en telkens de eigen ‘waarheid’ ter discussie moeten stellen. Dat is geen sinecure. Daarnaast zul je je als journalistiek medium zo onafhankelijk mogelijk moeten opstellen. Zo kun je stellen dat Nederlandse journalisten die ‘embedded’ verslag doen van de oorlog in Uruzgan, die onafhankelijkheid bij voorbaat al ingeleverd.

Pro-Israelisch of pro-Palestijns?
Of je de Nederlandse berichtgeving over het conflict tussen Israël en Palestina als pro-Israëlisch of juist pro-Palestijns ervaart, zegt waarschijnlijk vooral iets over je eigen stellingname in dit conflict. Er is slechts in beperkte mate onderzoek gedaan naar de Nederlandse berichtgeving. Hieruit bleek dat de Nederlandse berichtgeving vooral pro-Israëlisch is. Een zelfde conclusie kun je trekken na een bezoek aan het blog van  journalist Stan van Houcke.

Marokkanen krijgen ten onrechte de schuld van tragisch ongeval na onjuiste Telegraafberichten

Telegraaf
De 19-jarige jongen uit Oegstgeest die op nieuwjaarsochtend zijn dood vond
op treinstation Rotterdam Alexander, is niet het slachtoffer van een mensenjacht door Marokkanen zoals eerder door De Telegraaf werd gesuggereerd. De jongen is het slachtoffer geworden van
‘een tragisch ongeluk’, zegt de politie. De onjuiste berichtgeving door De Telegraaf heeft geleid tot Marokkanenbashing op verschillende websites.

Een 21-jarige vriend van het
slachtoffer, die zwaargewond raakte, heeft gezegd dat ze met zijn
tweeën naar een ruzie toe wilden die aan de overzijde van het station
plaatsvond. Daardoor raakten de jongens afgeleid en hoorden ze een
intercity niet aankomen.

Direct na het ongeval stookte De Telegraaf de boel op door te spreken over een ‘dodelijke
mensenjacht’
door volgens getuigen ‘Marokkaanse ruziezoekers’. De berichten werden door tal van websites overgenomen, inclusief enkele Belgische sites. De website van Het laatste Nieuws bracht het bericht onder de kop  Marokkaanse bende jaagt feestende jongens de dood in.

Lees verder op het Allochtonenweblog

Open brief in Spits

Spitsnieuws
Vandaag stond mijn naam onder een open brief dagblad Spits. De brief is opgesteld door Prem  Radhakishun en Mohammed Jabri en door 14 mensen ondertekend. De brief is in Spits geplaatst omdat die krant het meest wordt gelezen door Marokkaanse jongeren. Daarnaast is de brief vertaald in het Marokkaans en Turks en verspreid via moskeeorganisaties. Hieronder de verklaring en een fragment uit de Wereld Draait Door waarin Prem en Mohammed een toelichting gaven op de brief.

Ondergetekenden, zijn Nederlanders die
zich de afgelopen jaren hebben verzet tegen de stigmatisering van een
bepaald deel van onze Nederlandse bevolking, namelijk de Nederlanders
van Marokkaanse afkomst. De afgelopen jaren is het debat op het
scherpst van de snede gevoerd, steeds met één doel: het wegnemen van
barrières en hindernissen die een gelijkwaardige positie van
Nederlanders van Marokkaanse afkomst belemmeren. Deze strijd is op veel
fronten succesvol. De participatie van Nederlanders van Marokkaanse
afkomst in alle geledingen van de maatschappij neemt toe. Wij zijn
ervan overtuigd dat er een gouden generatie aankomt, die Nederland
mooier en beter zal maken.

Helaas blijft er een klein aantal Nederlanders van Marokkaanse
afkomst die het licht nog niet gezien hebben. Dit zijn meestal
jongeren, die menen door middel van onaangepast, bedreigend en
intimiderend gedrag, gepaard gaand met geweld, de maatschappij te
moeten ontregelen. Ze doen met dit gedrag zichzelf en de zaak van de
emancipatie van Nederlanders van Marokkaanse afkomst geen goed. Deze
jongeren schuilen steeds vaker onder de paraplu van ’stigmatisering van
Marokkanen’ om hun gedrag te vergoeilijken. Dat is ten onrechte,
aangezien dit soort gedrag totaal niet aansluit bij de geleverde strijd
voor gelijkwaardigheid. Er zijn thans genoeg mogelijkheden en kansen om
uit de verdrukking te komen. Dat er geen buurthuis is, moet zeker
worden aangekaart, maar dat is geen reden om op straat mensen te
bedreigen, te mishandelen of te beroven. Een buurthuis is ook geen
noodzakelijkheid om zelf te bouwen aan je toekomst. Dat sommige media
in veel gevallen onjuist, hetzerig of onheus berichten klopt, maar dat
is geen reden om iedere cameraploeg aan te vallen, te intimideren of te
bedreigen, omdat er ook media zijn die met de juiste intenties het
nieuws dat ook deze groepen jongeren aangaat wil verslaan.

Website Denktanks Sociale Cohesie geopend

Cohen
Als lid van de denktank sociale cohesie in Oost/Watergraafsmeer, was ik gisteren bij de feestelijke opening door Job Cohen van de website denktanksocialecohesie. Uit negen verschillende stadsdelen waren vertegenwoordigers van denktanks en bestuurders aanwezig om ervaringen uit te wisselen. De avond werd goed en erg leuk geleid door Sandra Rottenberg. Gesproken werd onder andere over de rol van een denktank (vreselijk woord trouwens) en de verhouding van een denktank met het stadsdeel, het welzijnswerk, de vrijwilligersorganisaties en uiteraard de bewoners. Is een denktank een adviesraad, een projectontwikkelaar, een netwerkorgansiatie? Ik kies voor het laatste model, waarbij zoveel mogelijk netwerken worden geactiveerd en met elkaar verbonden. Daarnaast mag een denktank van mij wel iets van een rebellenclub hebben: creatief, met veel energie en vrolijkheid en vooral niet teveel gebaande paden betreden.

De
eerste denktank ontstond in Amsterdam-Oost/Watergraafsmeer naar aanleiding
van de moord op Theo van Gogh. Initiatiefnemer was Mercedes Zandwijken,
destijds werkzaam bij het stadsdeel Oost/Watergraafsmeer. Daarna was
Mercedes Zandwijken de aanjaagster van denktanks in diverse andere
stadsdelen en werd haar rol in Oost-Wategraafsmeer overgenomen door Mustapha Elhouari.

Amsterdam
heeft op dit moment zes Denktanks Sociale Cohesie (Zeeburg, De
Baarsjes
, Slotervaart, Oost/Watergraafsmeer, Osdorp, Zuidoost) en drie
denktanks in oprichting (Zuideramstel, Noord, Oud-Zuid).

En wanneer bashen de moslims nou eens terug?

Polarisatie
Volgens Wouter Bos is het goed wanneer er in het integratiedebat
meer gepolariseerd wordt. ‘In het debat over integratie hoor ik
voortdurend mensen roepen dat er minder gepolariseerd moet worden. Ongelooflijk. Mijn stelling is: ophouden met dat gezeur over de toon van het debat!’ verklaarde hij in een interview met de Volkskrant. ‘Geen emancipatie zonder polarisatie’, zei Bos verder. Hij trok daarbij de vergelijking met de emancipatie van de arbeider en de vrouw en de homo. Hun emancipatie was vooral dankzij strijd gerealiseerd.

Je kunt je afvragen in hoeverre die vergelijking hout snijdt. De emancipatie van arbeiders, vrouwen en homo’s  ging inderdaad met strijd gepaard, maar niet met strijd tégen de arbeider, de vrouw en de homoseksueel; het was een strijd tégen de personen, gedachten en instituties die dominant waren en de emancipatie van die groepen blokkeerden. Voor een vergelijkbare emancipatie van etnische minderheden zou dan strijd nodig zijn van groepen allochtonen die hun plek opeisen, die Nederlandse dominante waarden en ideeen ter discussie durven stellen en die bijvoorbeeld discriminatie en achterstelling van hun groepen aan de kaak stellen. Het is de vraag of dit de strijd is die Bos bedoelt.

Met zijn oproep om te polariseren en niet te zeuren over de toon,
lijkt Bos zich vooral te willen bevrijden van het multiculturele juk
dat zijn partij lang in een houdgreep heeft gehouden. Maar schieten we
wat op met deze oproep wanneer het betekent dat autochtonen problemen –
hoe ongenuanceerd ook – moeten kunnen ‘benoemen’ en dat allochtonen
niet moeten zeuren als ze daar niet tegen kunnen?

Om een beetje te kunnen polariseren heb je twee – liefst gelijkwaardige kampen nodig en daarvan is in het publieke debat over integratie amper sprake. Er zijn in de media en op talloze websites genoeg mensen te vinden die blijkbaar een behoefte hebben om moslims, allochtonen of Marokkanen te bashen, maar er zijn er van deze groepen maar verdomd weinig die – in het publieke debat – assertief terugbashen. Zijn deze nieuwe Nederlanders te beschaafd om te bashen, zijn ze bang voor hun positie, worden ze niet uitgenodigd om hun mening te verkondigen of worden ze botweg geweigerd?

%d bloggers liken dit: