2 comments on “Het Tofik Dibi effect”

Het Tofik Dibi effect

homoseksualiteitTofik Dibi schreef de roman Djinn om voor zijn seksuele geaardheid uit te komen. Met zijn ‘coming out’ hoopt Dibi bij te dragen aan de emancipatie van homo’s met een islamitische achtergrond.

1 comment on “Het lef van Tofik Dibi”

Het lef van Tofik Dibi

Tofik Dibi-Djin@3.inddFemke Halsema bracht uitgever Mai Spijkers in 2007 al in contact met Tofik Dibi. Er volgden een paar oriënterende gesprekken over een mogelijk boek, maar daarna bleef het lang stil. In maart van dit jaar liet Dibi weten dat het zover was.

Bij de presentatie afgelopen donderdag van Djinn, het debuut van Tofik Dibi, liet Spijkers weten dat het wachten niet voor niets was geweest. Met zichtbare trots liet hij weten dat hij er stellig van overtuigd is dat Nederland er een schrijver bij heeft. Na lezing van Djinn, de debuutroman van Tofik Dibi, kan ik dat alleen maar bevestigen.

0 comments on “Etentje met de Marokkaanse en de joodse boot”

Etentje met de Marokkaanse en de joodse boot

homoseksualiteit‘Het belangrijkste signaal dat we willen geven is dat je jezelf moet kunnen zijn. Het maakt niet uit of je homo, hetero, jood, moslim of Marokkaan bent. Daarom doen we met een Marokkaanse boot mee aan de canal pride, daarom trekken we samen op met de joodse boot en daarom eten wij nu samen. Want eten brengt samen.’

Aldus een gedreven Ilias Zian die samen met Chris Belloni initiatiefnemer is van de eerste Marokkaanse boot tijdens de Canal Pride. Hij sprak tijdens een etentje dat werd georganiseerd door de Marokkaanse boot, de joodse boot en restaurant Bazaar aan de Amsterdamse Albert Cuypstraat. Daar staat in grote letters in het Hebreeuws op de muur: ‘Samen eten is de olie van de vriendschap’.

4 comments on ““Mijn vriend is gek op zijn kinderen en houdt ook van zijn vrouw””

“Mijn vriend is gek op zijn kinderen en houdt ook van zijn vrouw”

Over relaties van Nederlandse homo’s met getrouwde allochtone mannen

Hafid en Thijs woonden in 2009 ruim 17 jaar samen toen Thijs te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was en niet lang meer te leven had. Omdat Thijs zijn erfenis en pensioen gemakkelijk wilde regelen, stelde hij Hafid voor om te gaan trouwen. Hafid reageerde hierop verontwaardigd: “Maar dat kan niet. Dan ben ik een homo”. Ja, natuurlijk, hij deelde al 17 jaar het bed met Thijs, maar dat was voor Hafid niet voldoende om zichzelf als homo aan de buitenwereld te presenteren. Door te trouwen zou hij dat juist wel doen. Uiteindelijk besloten Hafid en Thijs te kiezen voor een geregistreerd partnerschap.

De reactie van Hafid is misschien illustratief voor de wijze waarop diverse allochtonen met homoseksuele gevoelens hun seksuele geaardheid beleven. Dat ze zich aangetrokken voelen tot mensen van hetzelfde geslacht, betekent nog niet dat ze zichzelf ook een homoseksuele identiteit willen aanmeten. Hafid:“Dat ik met mannen slaap, is voor mij niet bepalend voor de wijze waarop ik me aan de buitenwereld wil presenteren.”

Er zijn meer allochtone mannen die seksuele relaties met andere mannen hebben, zonder dat zij zichzelf als ‘homo’ zien. Voor hun autochtone partners is dat soms lastig om mee om te gaan. Een artikel over Rob, Frits en Tim, autochtone mannen die een relatie hebben (gehad) met getrouwde allochtone man.

0 comments on ““Amsterdam dreigt zijn tolerante ziel te verliezen””

“Amsterdam dreigt zijn tolerante ziel te verliezen”

In het kader van een onderzoek naar multicultureel onbehagen in Amsterdam interviewde ik een jaar geleden een 42-jarige fragiele en nichterige homo die serieus overweegt om bij de landelijke verkiezingen op de PVV te stemmen: Tim, een portret.

Tim werd in mei ’68 (“symbolischer kan niet’) geboren in een klein dorp bij Goes als oudste van een gezin van vier kinderen. Zijn ouders waren streng gereformeerd, zijn vader was actief in het bestuur van de lokale kerk.

Tim was 14 en zat op het VWO in Goes toen hij besefte dat hij homoseksueel was. Omdat hij wist dat zijn ouders homoseksualiteit niet accepteerden, hield hij zijn geaardheid lange tijd verborgen. Dat leidde er  toe dat hij steeds depressiever werd. Ook gingen zijn prestaties op school achteruit, zodat hij moest overstappen naar de HAVO. Toen hij 16 was had hij na een avondje stappen thuis zijn coming out. Daarna brak de ‘hel”  los. “Mijn vader heeft sinds die dag niet meer met me gesproken, m’n moeder probeerde me om te praten. Ze dacht dat ik geestelijk ziek was en zag mijn homoseksualiteit als een gevolg van mijn depressiviteit in plaats van andersom.” Ze stuurde Tim naar de dominee en daarna naar de psychiater. Tim werkte mee, tegen beter weten in, ‘uit een soort schuldgevoel’.