0 comments on “De val van Sinterklaas”

De val van Sinterklaas

Vandaag is Sinterklaas voor Jente (7) van zijn voetstuk gevallen. Ze weet het nu zeker: hij bestaat niet. Gisteren liet ze voor het eerst merken dat ze twijfelde. Plompverloren zei ze opeens tijdens het avondeten: ‘Volgens Sennah bestaat Sinterklaas niet.’
Er viel na deze mededeling een korte stilte, wat in ons huishouden vrij uitzonderlijk is.
Jente ging door: ‘Sommige kinderen zeggen dat hij uit Turkije komt. En in mijn klas zijn er ook kinderen die zeggen dat hij niet bestaat. Ze zeggen dat jullie alle kado’s kopen.’
Jente’s oudere zus Marijn (10) begon zenuwachtig te lachen. Ik overwoog nog een verhaal te houden over de kredietcrisis, zo van: ‘Luister lieve schat, de Sint had al zijn centjes op de rekening van een bank in IJsland staan. Bij Icesave, maar dat was dus niet zo save. En nu zijn die centjes weg en heeft Sint de hulp van ouders nodig om kado’s te  kopen.’
Maar dat zei ik allemaal niet, ik hield mijn mond.
Gelukkig vonden we een afleiding: er werd gesmakt (‘niet smakken’), met handen gegeten (‘dat bestek lig niet voor niets naast je bord’) en meer van dat soort dingen waarom het vreselijk is de opvoeder te moeten spelen.
Even later stonden we met z’n allen uit volle borst voor Sint en Piet te zingen. We hebben geen open haard, dus we staan voor de deur die naar het dakterras leidt. Voor de deur stonden twee paar schoenen met tekeningen voor de Sint en een wortel voor het paard. Jente zei dat ze het liefst de letter E wilde, omdat daar volgens haar meer chocola in zat dan in de J.
’s Avonds, voor het naar bed gaan, haalden we de tekeningen uit de schoenen, at ik de wortel op en stopten we een letter E, die we toevallig nog in huis hadden, in Jente d’r schoen. Ik schreef namens de luisterpiet een lange brief terug.
’s Ochtends werd de brief gelezen en werden de chocoladeletters uitgepakt. Jente geloofde de luisterpiet niet. Hoe had hij nu kunnen horen dat ze liever de letter E wilde hebben? Dat kon toch niet. Dat moesten wij gedaan hebben.
‘Nu weet ik zeker dat Sinterklaas niet bestaat,’ zei ze stellig.
Ik slikte. Zou ik die leugen, die collectieve leugen die we van generatie op generatie doorgeven, krampachtig in stand proberen te houden? Jente keek me uitdagend aan en ik voelde me klein worden.
Ik slikte nog een keer en vertelde haar toen de waarheid.

Jente was trots. En ik? Ik baal dat ik nooit meer een brief als zwarte piet kan schrijven. We hebben nu geen gelovige meer in huis en eigenlijk vind ik dat best jammer.

5 comments on “In memoriam: Gijs von der Fuhr”

In memoriam: Gijs von der Fuhr

Donderdag 13 november is op veel te jonge leeftijd (53) mijn oud-collega Gijs von der Fuhr na een ziekbed van een half jaar  in Amsterdam overleden. Gijs was een markant figuur. In de jaren 80 was hij voorlichter van het Comité Stop de Neutronenbom. Daarna vervulde hij tot 2007 dezelfde functie bij het Amsterdams Centrum Buitenlanders (ACB), het huidige ACB Kenniscentrum.

Gijs heeft zich jarenlang ingezet voor de emancipatie van allochtonen en van homoseksuelen en hij deed dat op zijn eigen wijze: met veel flair, humor en creativiteit. Hij was een stuwende kracht vanuit het ACB achter de oprichting in de jaren 90 van de Bijzondere Leerstoel Islam aan de Universiteit van Amsterdam, die bekleed werd door Mohammed Arkoun. In het verlengde hiervan assisteerde hij later Arkoun en Frits Bolkestein bij Nederlandstalige boeken over de islam in Nederland. Gijs gaf training en advies aan uiteenlopende organisaties, variërend van islamitische homo-organisaties tot de Milli Görüs bij hun poging de Westermoskee te realiseren. Gijs was de voorlichter van Nederland Bekent Kleur tijdens de eerste, grote demonstratie (80.000 mensen) in 1992 en is de ghostwriter geweest van honderden speeches van politici en bestuurders van organisaties. Wanneer er in Amsterdam een debat met internationale gasten werd georganiseerd, was Gijs nooit te beroerd om simultaan te tolken.

Gijs was, afgezien van een paar jaar sociologie aan UvA grotendeels autodidact. Hij vergaarde kennis door vakbladen te lezen en ook veel tijdschriften uit vooral Frankrijk en Duitsland. Meerdere keren per jaar trok hij naar zijn geliefde Berlijn om inspiratie op te doen. Verder scherpte hij zijn mening door nadrukkelijk het debat te zoeken.

Terwijl hij in de jaren 70 nog lid was van de CPN, had hij in de jaren 90 niet veel hinder meer van een ideologie. Net als de PvdA, waar hij inmiddels actief lid van was, had hij de ideologische veren van zich afgeschud. Hij koos voor pragmatisme en gebruikte daarbij vaak een hem typerende leuze: wat werkt, dat werkt.

Gijs schreef graag columns en toespraken, waarbij hij een associatieve en beeldende manier van schrijven hanteerde. Als columnist trad hij begin jaren 90 nog op in een wekelijks radioprogramma van de toen nog beginnende journalist Ahmed Aboutaleb op radio Noord-Holland.

Hij had veel gevoel voor drama en schuwde de overdrijving of provocatie niet om zijn standpunt kracht bij te zetten. Hij kon nadrukkelijk aanwezig zijn, maar soms ook juist weer erg bescheiden en dienend. Voor zijn dierbaren was hij altijd bijzonder zorgzaam en attent.

Ik wens Farid, familie en vrienden van Gijs heel veel sterkte.

Gijs wordt vrijdag 21 november 2008 om 11 uur gecremeerd in het crematorium De Nieuwe Ooster aan de kruislaan 126 in Amsterdam. Condoleanceregister: www.gijsvonderfuhr.nl

0 comments on “Slow begraven”

Slow begraven

Begraven
Een maand geleden werd ik op de A2 ingehaald door een begrafenisstoet die me met minimaal 120 kilometer per uur voorbij stoof. Het was een bizarre ervaring. Misschien was de race met rouwwagens een laatste wens van de overledene geweest: hij of zij wilde postuum nog één keer (veel) te hard rijden en de geschiedenisboeken ingaan als de snelste dode ooit. Misschien had de jonge weduwe in de tweede wagen de opdracht gegeven om zo hard te rijden zodat zoveel mogelijk familie tijdens de stoet zou moeten lossen. Misschien had de chauffeur van de lijkenwagen alleen maar een opstandige bui en wilde hij ook wel eens gas wilde geven.

Het waarschijnlijkste lijkt me echter dat de stoet met vertraging was vertrokken en moest haasten om nog voldoende tijd te hebben voor de speeches en de cake. Begraven en cremeren is immers lopende band werk geworden. In rouw- en herdenkingscentra worden de lijken en hun rouwende stoeten in hoog tempo door de aula geleid voor een praatje en een plaatje uit de uitvaartmuziek top 50. Daarna wordt er onder het genot van een kopje koffie en een plakje cake gecondoleerd en stoom afgeblazen in de koffiekamer. Niet te lang, want de volgende stoet is al op komst.

Ik schets hier natuurlijk een karikatuur: de trend is juist dat een uitvaart steeds vaker een bijzondere gebeurtenis is.

Gister was ik aanwezig bij de begrafenis van Sjoerd, de vader van een hele goede vriend van me. De plechtigheid duurde ruim twee uur. Mijn vriend, die de bijeenkomst leidde, verontschuldigde zich halverwege dat het allemaal wat langer duurde dan gepland: “We kunnen maar één keer afscheid nemen van Sjoerd,” zei hij. Ook al was de zaal stampvol en kon lang niet iedereen zitten, niemand leek het erg te vinden.

0 comments on “Stop de gruwelijke mishandeling van komkommers en doperwten!”

Stop de gruwelijke mishandeling van komkommers en doperwten!

Huidmondjetomaat300x294
Sommige kennis kun je maar beter niet hebben. Zo is mijn leven drastisch veranderd sinds ik weet dat groenten en fruit, ook na de oogst, nog dagen of weken kunnen ademen. Het is echt waar: door kleine onzichtbare mondjes ademen ze net als wij zuurstof in en vervolgens kooldioxide uit. Hoe langer de tijd is verstreken sinds de oogst, hoe benauwder onze groene vrienden het krijgen.
Sinds ik deze kennis heb, kan ik een bezoek aan de groenteboer niet meer aan. Ik krijg last van acute claustrofobie wanneer ik in een kleine ruimte verkeer met honderden andere ademende wezens. En een bezoek aan de groenten- en fruitafdeling van de supermarkt is een ware hel. Zodra ik met mijn karretje in de buurt van het groenvoer kom, hoor ik ze al. De worteltjes zijn kortademig, de aardappels asemen, de mandarijnen piepen, de aubergines respireren sjiek en de pitloze druiven klinken astmatisch.

Teder en voorzichtig pak ik een witte kool en de snijbonen leg ik met de mondjes omhoog in de weegschaal. Thuis gekomen prop ik haastig de naar adem snakkende komkommers en tomaten in m’n groentela en leg ik het hijgende fruit op de schaal. Rustig op de bank zitten lukt niet meer. Tv kijken is een beproeving. Ik wilde Rita Verdonk horen over haar PSP-verleden en haar geldschieters, maar Rita werd overstemd door een amechtig zuchtende banaan.

Het eten van groenten en fruit eten is zo goed als onmogelijk. Sinds kort heb ik namelijk een band met mijn groenvoer. Als ik ze snij of schil, krijg ik het gevoel dat ik m’n eigen huisdieren levend en onverdoofd aan stukken snij. En als ik een fruitshake in de blender maak, voel ik me een sadistische beul.

De meest plantvriendelijke wijze om groenten en fruit te verwerken is wanneer ze rechtstreeks na de oogst worden ingevroren of in een pot verdwijnen. Ik ga dus minder vers eten en misschien beperk ik me wel tot vitaminepillen.

En misschien radicaliseer ik op den duur wel…dan start ik de Appel Bevrijdings Beweging.

Groenteboer, u bent gewaarschuwd!

0 comments on “Miss Nederland?”

Miss Nederland?

Missnl_01_3Voor de tweede keer binnen een week ontving ik vandaag een mail waarin ik werd uitgenodigd me op te geven voor de Miss Nederlandverkiezing.
De organisatie moet wel heel erg wanhopig zijn om ook middelbare mannen van 43 uit te willen nodigen. Nou zou ik een pruik op kunnen zetten, een mooie jurk kunnen kopen, me eens goed kunnen scheren en met wat flink botox…..
Nee, toch maar niet. Vrouwen (of mannen) die wel kans denken te maken kunnen zich hier aanmelden.

0 comments on “Lekker kamperen”

Lekker kamperen

Kamperen
Nederlanders lijken steeds minder belangstelling te hebben voor Europa. Behalve dan in de zomervakantie. Dan trekken ze er vrolijk op uit en kolonialiseren ze grote delen van Europa. Vooral in juli en augustus zou je de indruk kunnen krijgen dat sommige delen van Frankrijk en Italië Nederlandse provincies zijn geworden.

Je treft de Nederlanders vooral in gebieden met veel campings. Nederlanders houden namelijk van kamperen. Welbeschouwd is dat een vreemde manier om de vakantie door te brengen. Er van uitgaande dat een vakantie dient om te ontspannen en uit te rusten, ligt het niet voor de hand tijdens de vakantie te streven naar een minimum aan comfort en privacy. Toch zijn er hordes Nederlanders die hun vrije dagen graag besteden aan deze georganiseerde vorm van klein avontuur. Vrijwillig kiezen zij er voor de douche en de wc met velen te delen en van hun (echtelijke) ruzies, vrijpartijen en darmproblemen publieke gebeurtenissen te maken.

0 comments on “De Maarten! is uit”

De Maarten! is uit

Maartenklein
Eerder verschenen de ego-glossy’s van Linda de Mol, Catherine Keyl, Heleen van Royen, Rik Felderhof, Mathijs van Nieuwkerk, Dinand Woestgof (Kane) en Ruud Gullit op de markt. Youp van ’t Hek kwam met de Youp die iedere BN’er de lust zou moeten ontnemen nog ooit zijn naam aan een glossy te verbinden. En deze week verscheen de Maarten! van en over historicus Maarten van Rossum.

Maarten roept vaak heftige en tegenstrijdige reacties op. Ik vind Maarten wel leuk. Aangenaam knorrig, prettig relativerend, verfrissend onafhankelijk, met veel kennis en vooral veel gevoel voor humor.
Zijn speech op de begrafenis van zijn vriend Jan Wolkers behoort tot de leukste in dat soort.

Het ego-glossy van de Maarten! is eenmalig en een bijzondere uitgave van het Historisch Nieuwsblad. Veel aandacht voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen en de
opkomst van het populisme (lees ook het interview met Van Rossum over Fortuyn en Verdonk in het ND). Lees de hele inhoudsopgave hier.

Ik heb het blad cadeau gehad en met veel plezier gelezen. Een aanrader! Hieronder een filmpje over de presentatie van het blad met o.a. Nelleke Noordervliet en Midas Dekkers.

0 comments on “Meerokers hebben het ook niet makkelijk”

Meerokers hebben het ook niet makkelijk

Ruim 16 jaar geleden ben ik gestopt met roken. Toch vind ik het nog steeds lekker. Ik behoor tot die kleine groep van enthousiaste mee-rokers. Wij zijn de rooksnuivers, de pafprofiteurs, de quasi stoppers, de afnemers van tweedehands rook.

Ik kan er nog steeds van genieten wanneer er in mijn buurt een shaggie of sigaret ontvlamt. Met genoegen snuif ik dan die heerlijke lucht op van verse rook. Vooral wanneer er een Van Nelle, een Javaanse Jongen of een Gauloise wordt opgestoken…Pffffffft, heerlijk.

Vanaf morgen worden de avonden in de kroeg een stuk ingewikkelder: blijf ik achter bij de niet-rokers of ga ik mee naar buiten om passief mee te paffen? En als ik naar buiten ga, dan moet ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik goed in de wind ga staan.

Zucht, wij meerokers hebben het ook niet makkelijk.

0 comments on “Dag Adriaan”

Dag Adriaan

Jaeggia
“Bij alles wat ik tot nu toe geschreven heb, van romans tot
poëzierecensies, van gedichten tot columns, was er altijd de
geruststellende wetenschap dat het niet over mij ging, de veilige
buffer van de fictie. Daar kan ik mij niet meer achter verschuilen: het
gaat ineens wel degelijk over mij, meer dan ooit. Dat is een tamelijk
onthutsende gedachte, al is er ook troost: bij het schrijven van deze
laatste regels voel ik mij een stuk beter dan toen ik aan deze column
begon. Zolang schrijven even goed helpt als die pillen houd ik het nog
wel even vol.”
Dat schreef Adriaan Jaeggi ruim een week geleden in het Parool en op zijn weblog. Het heeft niet zo mogen zijn. Adriaan heeft nog één blog geschreven, die is geplaatst nadat hij dinsdag op 45-jarige leeftijd overleed aan darmkanker. In zijn laatste blog, getiteld deadline, schrijft hij dat de man van Thuiszorg Amsterdam de morfinepomp bij hem heeft aangelegd. Hij schreef tot hij erbij neerviel.
Adriaan heeft me vaak doen glimlachen, soms doen grimlachen. Ik kon jaloers zijn op de schoonheid van zijn zinnen. In de Volkskrant las ik zijn kookrubriek en later zijn mooie columns in het Volkskrantmagazine. Ik hield van zijn gruwelijke geestigheid, een gevoel voor humor waar ik me prettig bij voel. Zijn gedichten ken ik niet, maar ik vind ik alleen al het idee dat hij dichtte over eenzame uitvaarten mooi.

Ik heb net Edele Dieren weer uit de kast gehaald, de roman die ik vorig jaar met plezier heb gelezen. Het was bedoeld als een tussendoortje, maar het werd zijn laatste boek. Adriaan was nog maar 45, hij laat twee jonge dochters achter en neemt vele mooie ongeschreven zinnen en verhalen mee.
Ik trek een goed glas wijn open en neem – uiteraard – een stukje geitenkaas. Proost Adriaan!

1 comment on “Vrouwenrimpels”

Vrouwenrimpels

Rimpels_2
‘Shit!’ roept Elsa. Ze kijkt aandachtig naar zichzelf in de spiegel in de badkamer. Ties reageert niet. Hij poetst zijn tanden met zijn nieuwe elektrische tandenborstel en wacht op het piepje dat na twee minuten moet klinken.
‘Ties!’Elsa schreeuwt nu zo hard dat Ties wel moet reageren. Hij zet zijn tandenborstel uit en kijkt haar aan.
‘Wat is er lieverd?’
‘Wéér een rimpel.’
‘Waar dan?’
‘Hier. Kijk!’ Elsa wijst naar een rimpel vlak naast haar oog.
‘Een lachrimpel’ zegt Ties troostend. Hij kust haar zacht in haar nek.
‘Nee, schat, dit is pure ouderdom. Dit verdwijnt niet meer. Nooit meer.’
‘Misschien met een zalfje?’
‘Ook niet. Ik word nu echt een oud wijf.’ Elsa kijkt Ties nu indringend aan. Ze zucht. ‘Voor je het weet zit ik in de overgang.’
‘Dat heeft ook z’n voordelen.’
‘Je weet niet waar je het over hebt. Alles wordt anders na de overgang. Sommige vrouwen veranderen zelfs van karakter. Na je 45e kun je niet meer het schattige vrouwtje uithangen. Dat is pathetisch. Dan wordt je uiterlijk steeds minder belangrijk en gaat het steeds meer om je kwaliteiten.’
‘Dan hoef jij je toch geen zorgen te maken?’
Elsa reageert niet. Ze draait zich weer naar de spiegel en duwt met haar vingertoppen haar hoofdhuid naar achteren. ‘Misschien moet ik m’n gezicht laten liften. Kijk. Ik heb nu veel minder rimpels.’
‘Ik vind het geen gezicht,’ bromt Ties.
‘Botox dan?’ vraagt Elsa terwijl ze haar wangen opblaast.
‘Nee, geen Botox. Dat past niet bij je. Dat is zo nep.’
‘Die rimpels zijn niet nep.’
‘Net als jij.’
‘Vind je me ook mooi …?’
‘Met rimpels? Ja, jij hebt de mooiste rimpels van de heeeele wereld.’
Elsa glimlacht. Ze streelt Ties over zijn ongeschoren wang. ‘Kom, we gaan naar bed.’