0 comments on “Meerokers hebben het ook niet makkelijk”

Meerokers hebben het ook niet makkelijk

Ruim 16 jaar geleden ben ik gestopt met roken. Toch vind ik het nog steeds lekker. Ik behoor tot die kleine groep van enthousiaste mee-rokers. Wij zijn de rooksnuivers, de pafprofiteurs, de quasi stoppers, de afnemers van tweedehands rook.

Ik kan er nog steeds van genieten wanneer er in mijn buurt een shaggie of sigaret ontvlamt. Met genoegen snuif ik dan die heerlijke lucht op van verse rook. Vooral wanneer er een Van Nelle, een Javaanse Jongen of een Gauloise wordt opgestoken…Pffffffft, heerlijk.

Vanaf morgen worden de avonden in de kroeg een stuk ingewikkelder: blijf ik achter bij de niet-rokers of ga ik mee naar buiten om passief mee te paffen? En als ik naar buiten ga, dan moet ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik goed in de wind ga staan.

Zucht, wij meerokers hebben het ook niet makkelijk.

0 comments on “Dag Adriaan”

Dag Adriaan

Jaeggia
“Bij alles wat ik tot nu toe geschreven heb, van romans tot
poëzierecensies, van gedichten tot columns, was er altijd de
geruststellende wetenschap dat het niet over mij ging, de veilige
buffer van de fictie. Daar kan ik mij niet meer achter verschuilen: het
gaat ineens wel degelijk over mij, meer dan ooit. Dat is een tamelijk
onthutsende gedachte, al is er ook troost: bij het schrijven van deze
laatste regels voel ik mij een stuk beter dan toen ik aan deze column
begon. Zolang schrijven even goed helpt als die pillen houd ik het nog
wel even vol.”
Dat schreef Adriaan Jaeggi ruim een week geleden in het Parool en op zijn weblog. Het heeft niet zo mogen zijn. Adriaan heeft nog één blog geschreven, die is geplaatst nadat hij dinsdag op 45-jarige leeftijd overleed aan darmkanker. In zijn laatste blog, getiteld deadline, schrijft hij dat de man van Thuiszorg Amsterdam de morfinepomp bij hem heeft aangelegd. Hij schreef tot hij erbij neerviel.
Adriaan heeft me vaak doen glimlachen, soms doen grimlachen. Ik kon jaloers zijn op de schoonheid van zijn zinnen. In de Volkskrant las ik zijn kookrubriek en later zijn mooie columns in het Volkskrantmagazine. Ik hield van zijn gruwelijke geestigheid, een gevoel voor humor waar ik me prettig bij voel. Zijn gedichten ken ik niet, maar ik vind ik alleen al het idee dat hij dichtte over eenzame uitvaarten mooi.

Ik heb net Edele Dieren weer uit de kast gehaald, de roman die ik vorig jaar met plezier heb gelezen. Het was bedoeld als een tussendoortje, maar het werd zijn laatste boek. Adriaan was nog maar 45, hij laat twee jonge dochters achter en neemt vele mooie ongeschreven zinnen en verhalen mee.
Ik trek een goed glas wijn open en neem – uiteraard – een stukje geitenkaas. Proost Adriaan!

1 comment on “Vrouwenrimpels”

Vrouwenrimpels

Rimpels_2
‘Shit!’ roept Elsa. Ze kijkt aandachtig naar zichzelf in de spiegel in de badkamer. Ties reageert niet. Hij poetst zijn tanden met zijn nieuwe elektrische tandenborstel en wacht op het piepje dat na twee minuten moet klinken.
‘Ties!’Elsa schreeuwt nu zo hard dat Ties wel moet reageren. Hij zet zijn tandenborstel uit en kijkt haar aan.
‘Wat is er lieverd?’
‘Wéér een rimpel.’
‘Waar dan?’
‘Hier. Kijk!’ Elsa wijst naar een rimpel vlak naast haar oog.
‘Een lachrimpel’ zegt Ties troostend. Hij kust haar zacht in haar nek.
‘Nee, schat, dit is pure ouderdom. Dit verdwijnt niet meer. Nooit meer.’
‘Misschien met een zalfje?’
‘Ook niet. Ik word nu echt een oud wijf.’ Elsa kijkt Ties nu indringend aan. Ze zucht. ‘Voor je het weet zit ik in de overgang.’
‘Dat heeft ook z’n voordelen.’
‘Je weet niet waar je het over hebt. Alles wordt anders na de overgang. Sommige vrouwen veranderen zelfs van karakter. Na je 45e kun je niet meer het schattige vrouwtje uithangen. Dat is pathetisch. Dan wordt je uiterlijk steeds minder belangrijk en gaat het steeds meer om je kwaliteiten.’
‘Dan hoef jij je toch geen zorgen te maken?’
Elsa reageert niet. Ze draait zich weer naar de spiegel en duwt met haar vingertoppen haar hoofdhuid naar achteren. ‘Misschien moet ik m’n gezicht laten liften. Kijk. Ik heb nu veel minder rimpels.’
‘Ik vind het geen gezicht,’ bromt Ties.
‘Botox dan?’ vraagt Elsa terwijl ze haar wangen opblaast.
‘Nee, geen Botox. Dat past niet bij je. Dat is zo nep.’
‘Die rimpels zijn niet nep.’
‘Net als jij.’
‘Vind je me ook mooi …?’
‘Met rimpels? Ja, jij hebt de mooiste rimpels van de heeeele wereld.’
Elsa glimlacht. Ze streelt Ties over zijn ongeschoren wang. ‘Kom, we gaan naar bed.’

1 comment on “Doodeng”

Doodeng

Geel_veld
Een paar jaar geleden zat ik alleen in een kroeg op een afspraak te wachten. Ik was in een melancholische bui en ontevreden over m’n leven. Ik werkte te hard, ik genoot te weinig en bedacht dat er zelden iemand zal zijn die op z’n sterfbed verzucht: had ik maar harder gewerkt in mijn leven.
Ik schreef dus voor mezelf op een bierviltje wat ik in m’n leven wilde bereiken. Dat zag er ongeveer zo uit:

– de marathon lopen
– meer en bewuster genieten van m’n kinderen
– een sober huisje in Zuid-Spanje met weinig spullen, maar wel met een grote tafel op het erf met plaats voor veel leuke mensen
– een roman schrijven
Van dat lopen is niets gekomen. Ik heb eigenlijk een hekel aan hardlopen. Ik hou meer van fietsen, maar dat doe ik ook te weinig.
Bewuster genieten van m’n dochters lukt me wel wat beter. Vanavond nog hebben we samen op de bank het ene na het andere hoofdstuk uit Abeltje gelezen. Nog een hoofdstuk? Vooruit, nog een hoofdstuk. Ze gingen veel te laat naar bed, maar het boek is uit en het was heel gezellig samen.
Dat huis in Zuid-Spanje, of Portugal of Frankrijk, of Balie….dat zal nog wel even duren. Maar die roman, die is er volgende week. Ik zou dolgelukkig moeten zijn en moeten gloeien van trots dat het me gelukt is een uitgever te vinden, maar ik vind het eerlijk gezegd allemaal doodeng.
Bang dat ik door de mand val, dat iedereen het een vreselijk boek vindt of dat mensen me gaan mijden als de pest om maar niet te hoeven zeggen wat ze van het boek vonden. Als ik in een ruimte kom, stuiven de mensen weg, als ik op een feestje binnen kom, valt het gesprek stil. Uiteindelijk durft iemand het woord te nemen:
‘Hey Ewoud,…euh…schrijf je nog?’
‘Nee, euh, druk, druk, hè. Maar, ik ben wel in training voor de marathon.’

1 comment on “Handen geven voor beginners”

Handen geven voor beginners

Handen_schudden
Ik ken een hele aardige, sympathieke man. Laat ik hem Hans noemen. Hans is vriendelijk, voorkomend en beschaafd. Maar, Hans heeft een klein minpuntje: hij heeft weinig op met hygiëne. Hij wast zich zelden, ook niet als hij naar de wc is geweest. Hans stinkt. En niet zo’n beetje ook. Zijn handen zijn vies, zijn nagels hebben enorme zwarte rouwranden.
Nu kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die Hans liever geen hand zouden willen geven. Maar in Nederland schijnt het een elementair onderdeel van onze cultuur te zijn dat we  respect voor elkaar vooral kunnen tonen door elkaar een hand geven, of die nou schoon is of niet.

Ik vind het een lastige kwestie.

Stel, je komt op een verjaardagsfeestje. Zo’n typisch Hollands statisch feestje in een doorsnee Nederlandse huiskamer. Op tafel staan een paar bakken chips en nootjes waar iedereen vrolijk met zijn schone en minder schone handen in graait. In de kamer zitten behalve de jarige, enkele goede bekenden, enkele minder goede bekenden en enkele volstrekt onbekenden.

Je komt binnen, wat doe je dan? Wat is typisch Nederlands? Zoen je iedereen plat
op de bek, kus je twee, drie of – op z’n Marokkaans- vier keer? Als je gaat zoenen, begin je dan links of rechts? Kus je op de mond, de wang, de hand of in de lucht? Kus je als man ook andere mannen? Welke wel, welke niet? ‘Hug’
je alle aanwezigen? Omhels en zoen je alleen de jarige en geef je anderen een hand of geef je de jarige een hand en zwaai je naar de andere aanwezigen? En als er later mensen binnen komen, moet ik me dan beledigd voelen wanneer ze mij niet een hand zijn komen geven, maar alleen naar me zwaaien?…

0 comments on “Kind zonder volumeknop”

Kind zonder volumeknop

‘Jammer dat ze geen uitknop hebben hè?’ zei ik tegen de vrouw  voor me in de rij. Haar dochter stond in het winkelwagentje, gilde hysterisch en leek niet voor rede vatbaar. De moeder glimlachte naar me.
‘Die van mij heeft zelfs geen volumeknop’, antwoordde ze.
‘Nee?’
‘Nee. En de afstandsbediening is te vaak op de grond gevallen. Die knoppen werken ook niet goed meer.’
‘Kun je d’r nog ruilen?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Heb je geen aankoopbon of garantiebewijs?’ vroeg ik.
‘Nee, het was een kado. Ik heb haar gehad van haar vader. Ik heb hem daarna nooit meer gezien.’
‘Lekkere vent zeg.’
‘Nou, je kunt veel van hem zeggen, maar een lekkere vent was het zeker… Sara, nu ophouden!’
Het meisje was begonnen het winkelwagentje leeg te halen voordat we de kassa bereikt hadden. Ik hielp de moeder met het oprapen van de boodschappen.
‘Meestal is ze heel lief hoor,’ zei de moeder verontschuldigend.
‘Ik geloof je’, antwoordde ik. ‘Ik heb ook twee van die kleine wezens. Meestal zijn ze ook heel lief. Maar soms…’
‘…zou je ze wel achter het behang willen plakken.’
‘Precies!’

Het tafereel deed me denken aan een filmpje dat ik laatst bij marbelous zag.

2 comments on “Midlife”

Midlife

Zeepbal_4
Eergisteren was ik jarig. M’n dag begon goed: om 9 uur stond ik al op het voetbalveld om mijn oudste dochter Marijn aan te moedigen. Toen ik tijdens de warming up een andere, veel oudere vader vertelde dat ik jarig was antwoordde hij enthousiast:
‘Ha, 46?’
Ik schudde mijn hoofd.
’45 dan?’
‘Nee. Ook niet.’
‘44…..?’ En toen bijna wanhopig: ’43?’
Ik vloekte inwendig, maar knikte beleefd glimlachend. Had Marijn dan toch gelijk: wordt het tijd voor een kleurspoeling? Of red ik het met een paar keer eerder naar bed? Ik zag er natuurlijk beroerd uit na een stel ultrakorte nachten; dat scheelt al snel een paar jaar.
Gelukkig was er vlak daarna een bijzonder vriendelijke moeder die vroeg of ik de veertig al gepasseerd was. De schat.

Goed, ik ben nu dus 43 en op een of andere manier is dat veeeeeel ouder dan 42. Daar zit meer dan een jaar tussen.

Twintig jaar geleden was een veertiger al oud en was een zestiger hoog bejaard. Twintig jaar geleden waren mijn ouders veertigers, nu zijn het zestigers. Ze zijn nu oud, maar nog lang niet hoogbejaard.

Twintig jaar geleden dacht ik dat alleen meiden van mijn leeftijd aantrekkelijk waren; ik kon me niet voorstellen ooit te kunnen vallen op vrouwen die de veertig al gepasseerd zijn.  Inmiddels weet ik dat dat heel goed kan. Het is allemaal erg relatief.

Toch zijn de perspectieven anders. Twintig jaar geleden kon ik nog dromen dat ik ontdekt zou worden als groot voetbaltalent, dat ik zou zingen in een stadion vol met gillende meiden of dat ik mijn zoveelste Oscar in ontvangst zou nemen. Toen zou ik een jonge debutant van 23 zijn geweest, terwijl je bij een debutant van 43 toch al aan memoires gaat denken.

Halverwege de voetbalwedstrijd kwam ook de vader van een van de middenvelders kijken. Hij had opvallend minder rimpels, zijn haar was geverfd en hij had een nieuwe dochter vriendin….van 21.

Ik voelde me opeens een stuk jonger.

0 comments on “De balans”

De balans

Justitia
Joran van der Sloot:
heeft zich op zijn minst voor zijn leven gebrandmerkt als ‘egoïst’, ‘psychopaat’ en misschien wel ‘moordenaar’.
Patrick van der Eem: het zou je vriend maar wezen.
Moeder Holloway: weet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wat er met haar dochter is gebeurd en de wereld weet nu hoe ze op dat nieuws reageerde.
Peter R. de Vries: (wereld)beroemd journalist, dealer, entertainer, rechercheur, officier van justitie en rechter.
De echte rechter: zit met materiaal dat volgens strafpleiter Bernadette Ficq van ‘nul en generlei’ waarde is.
SBS6: is alleen al 1,4 miljoen rijker aan reclame-inkomsten.
En wij? Wij hebben weer een paar dagen wat gehad om over te praten en blijven achter met vele vragen. Zoals: waarom belde Joran geen dokter? Waarom heeft Peter R. niet alle informatie gecheckt zoals het verhaal van die telefoon? Wie heeft de auteursrechten over de uitspraken van Joran?  Welke vrijheid heb je als burger om rechercheur te spelen en andere burgers in de val te laten lopen? Hoe ver kun je als journalist gaan? In hoeverre is het beeldmateriaal gemanipuleerd? Krijgen we meer vormen van Trial by Media?  En willen we dat?

2 comments on “Nieuw: neem een abonnement op de nieuwsbrief van mijn weblog”

Nieuw: neem een abonnement op de nieuwsbrief van mijn weblog

Isa_bettina_latste_1
Reve zei het vroeger al: “Ik ben schrijver en ondernemer.” Als schrijver moet jezelf en je werk verkopen.

Het is zeker voor debutanten lastig om hun boeken aan de vrouw te brengen (mannen tellen amper mee). Ik heb wel eens ergens gehoord dat 90% van de debuterende schrijvers niet meer dan 500 exemplaren verkoopt. Van de 15.000 nieuwe boeken die jaarlijks verschijnen (dat is inclusief fictie en de dieetboeken van Sonja Bakker), komt slechts een klein percentage in de boekhandel
terecht.
En wanneer je, zoals ik, debuteert bij een kleine uitgeverij,
vraagt het helemaal extra inspanningen om je boek onder de aandacht te brengen. De kans is anders erg groot dat je uiteindelijk concludeert dat je alleen hebt geschreven voor je familie, vrienden, buren en (ex-)collega’s die uit beleefdheid een boek van je kopen.

Nu heb ik wel een klein beetje schroom om mezelf en m’n roman Isa te verkopen, maar ik wil me er er toch voor in gaan zetten en zoek naarstig naar mogelijkheden. Suggesties zijn van harte welkom.

Zeer binnenkort hoop ik te kunnen melden wanneer Isa verschijnt en ook verwacht ik snel nieuws te hebben over een doorstart van het Allochtonenweblog.

Wil je op de hoogte blijven? Vanaf vandaag kun je je in ieder geval inschrijven voor de nieuwsbrief van mijn weblog om gewaarschuwd te worden wanneer er nieuwe blogs verschijnen. Klik hier.

Wil je alleen gewaarschuwd worden wanneer Isa verschijnt? Stuur me dan een mail en ik hou je op de hoogte.

0 comments on “Het erfgoed van Amsterdam-Oost”

Het erfgoed van Amsterdam-Oost

Reve_kat_memoIk heb het genoegen lid te mogen zijn van  de ‘denktank sociale cohesie’ van het Amsterdamse stadsdeel Oost-Watergraafsmeer. Gisteren presenteerden we in een bomvolle Arena (het hotel/theater en niet het stadion)  onze ideeën aan de bewoners van Oost-Watergraafsmeer en vroegen we op onze beurt de bewoners met hun ideeën te komen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooraf niet al te hoge verwachtingen van de avond had maar het werd uiteindelijk een groot succes.
De avond werd ingeluid met een knallend dans – en rapoptreden van kinderen uit Oost en met veel humor geleid door twee leden van de vorige denktank: Pieter Hilhorst en Tarik Youssef. Daarna konden de ruim 200 aanwezigen langs tafels waar de leden van de denktank hun ideeën presenteerden.

Samen met Iet Attema presenteerde ik het idee ‘het erfgoed van Oost’. Idee achter het project is dat de betrokkenheid van burgers bij hun buurt groter is wanneer ze meer van de geschiedenis van hun huis, straat of wijk weten. Het gaat dan niet alleen om de geschiedenis van  eeuwen geleden, maar ook die van gisteren en vandaag. En het gaat dan niet alleen om de bekende figuren uit het stadsdeel zoals Cruijff en de gebroeders Reve, maar juist ook om de persoonlijke geschiedenissen van de mensen uit Oost, waarvan de meesten ooit als migrant naar het stadsdeel kwamen. We hopen te bereiken dat gedurende een week of een maand zoveel mogelijk scholen, instellingen, (migranten)organisaties, theaters, bedrijven en musea aandacht besteden aan de geschiedenis van het stadsdeel. Dat kan met nieuwe projecten, maar ook door aandacht te vragen voor bestaande initiatieven als het Geheugen van Oost en ‘Erfenis van de twintigste eeuw’.
Er werd met erg veel enthousiasme en met veel leuke ideeën op het project gereageerd. Na afloop belandden we met een klein groepje in het gezellige kraakcafé ’t Blijvertje. Daar werd het een Latertje.