Schurende gesprekken

anne met kefiya ewoudbutterMijn ouders zijn al bijna 53 jaar getrouwd. Ze zijn nog steeds blij en gelukkig samen. Ze zijn het vaak met elkaar eens, maar er is één onderwerp waarbij ze lijnrecht tegenover elkaar staan: het Israelisch – Palestijns conflict. Mijn moeder, die zich actief inzet voor het behoud van het joods cultureel erfgoed in Nederland, voelt zich sterk verbonden met progressief liberale joden in Israel. Mijn vader is juist uitgesproken pro Palestijns.
Omdat een discussie over dit onderwerp wel eens pittig kan worden, wordt het in onze familie soms gemeden of wordt het met kleine plaagstootjes afgehandeld. Onbespreekbaar is het echter niet.

Lees verder Schurende gesprekken

Toespraak bij ontvangst Clara Meijer-Wichmann penning 2016

uitreiking-cmw3
Op zaterdagmiddag 10 december 2016 had ik de geweldige eer als hoofdredacteur en oprichter van Republiek Allochtonië de Clara Meijer-Wichmann Penning te mogen ontvangen.

Ik nam in mijn speech stelling tegen hijgerige en foutieve berichtgeving in de media, het zonder enige onderbouwing culturaliseren en islamiseren van het integratiedebat en ook nam hij het geneuzel over de Nederlandse cultuur’ of ‘onze manier van leven’ op de korrel. Wanneer we willen benadrukken welke waarden en vrijheden we belangrijk vinden, is het veel effectiever, concreter en vooral inclusiever om de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens als referentiepunt te gebruiken.

Hieronder de tekst van mijn speech.

Lees verder Toespraak bij ontvangst Clara Meijer-Wichmann penning 2016

Twijfel!

lantarens ewoudbutter

Een tijdje geleden zei mijn vriendin, bijna achteloos, op een zaterdagochtend: “Ik word het liefste wakker met Bert Wagendorp.” Ik verslikte me bijna in mijn koffie. Werd hier nonchalant aangekondigd dat ik na een relatie van ruim 25 jaar werd ingeruild voor Wagendorp, columnist van de Volkskrant?

Lees verder Twijfel!

De elite, dat zijn de anderen (2)

de elite 1Op 28 juni gaat mijn nieuwe toneelstuk ‘De Elite, dat zijn de anderen’ in première in het Amsterdamse Pleintheater. Het stuk wordt gespeeld door theatergroep De Spelers en is gebaseerd op ‘Mug Inn’ van Joan Nederlof (Mugmetdegoudentand). Ik bewerkte het stuk en schreef enkele nieuwe scènes. 

Mugg Inn gaat over verschillende vormen van ‘wij/zij denken’ met bijzondere aandacht voor homoseksuelen versus heteroseksuelen. In mijn bewerking ligt het accent iets meer op de kloof tussen hoger opgeleiden en lager opgeleiden. In onderstaand artikel ga ik nader op deze kloof in.

Lees verder De elite, dat zijn de anderen (2)

Anne en de vrijdenkers

Ik ontdekte vorige week dat ik dit jaar mijn debuut heb gemaakt als fotograaf.  Kunstenaar Jonas Staal heeft met mijn toestemming een foto van mij gebruikt bij een expositie die heeft in het Van Abbemuseum over de Vrijdenkersruimte.

Het is een foto van graffiti waarop Anne Frank met kefiya (Palestijnensjaal) wordt afgebeeld. Ik heb de foto een paar jaar geleden in de Amsterdamse Czaar Peterstraat gemaakt. Jonas Staal had mij vorig jaar toestemming gevraagd om de foto te gebruiken Ik kwam er vorige week bij toeval achter dat mijn foto ook was gebruikt.

De foto is ook opgenomen in het boekje dat door het Van Abbemuseum is uitgebracht (zie hier (pdf) op blz. 51). Het hele boekje is overigens de moeite waard om te lezen.

Lees verder Anne en de vrijdenkers

Vrijdagochtend

Iedere vrijdagochtend lever ik Jente (7 jaar) af bij de gymzaal. Nee, ik moet het nauwkeurig formuleren: ik breng haar tot de drempel van de kleedkamer van de meiden. Op die drempel  krijgt ze van mij haar tassen en ontvang ik in ruil daarvoor een vluchtige kus. Jente verdwijnt dan druk kwebbelend in de kleedkamer. Mijn aanwezigheid is niet langer gewenst en dat geldt ook voor de andere ouders: in de meidenkleedkamer zijn alleen meiden van 7 en 8 jaar.
Hoe anders is dat in de kleedkamer van de jongens: die is vergeven van de moeders die hun stoere mannen helpen bij het uitkleden.
Waarom dat verschil? Zijn jongens minder zelfstandig of worden ze door hun moeders minder zelfstandig gehouden? Of allebei?

Het gelul van managers

Manager2_2
  "Ja, hoi Henk met Hank. Ik dacht ik geef je even een belletje om te kijken of we nog even ergens een overlegmoment kunnen creëren voor een kleine powermeeting. Maar dan wel met de benen op tafel. Heb je even tijd voor een bilateraaltje of eventueel een driehoekje met de CFO? Liefst asap. We kunnen ook samen een vorkie prikken, maar dan wil ik er wel een typemiep bij hebben.

We moeten namelijk even wat responsibilities clearcutten, probleempjes tackelen en targets stellen voor we onze toolkit definitief gaan uitrollen, het project gaan implementeren en de systeemveranderingen definitief gaan embedden. Dat wordt een enorme challenge, want het moet met de huidige kredietcrisis allemaal budgetneutraal gebeuren. Per saldo zit er dus weinig rek in onze beurs, ook niet voor extra fte’s of een opleidingscaroussel. Sterker, voor sommige van onze collega’s zullen we elders een nieuwe uitdaging moeten zoeken. En, we zullen dat zo moeten brengen dat ze allemaal begrijpen dat het ook voor hen een win-win situatie is. Ieder nadeel heb z’n voordeel, vat je het?
We willen natuurlijk een transparante organisatie zijn en moeten onze boodschappen daarom intern richting de mensen toe goed doorcommuniceren, zodat er geen ruis in de communicatie komt. Dat moet kunnen, want in principe zijn de lijnen kort. In alle gremia en tussen alle gremia wil ik meer synergie. Er moet dus hard aan teambuilding worden gedaan. En ik doe dat liever allemaal pro-actief en top-down voordat we bottom-up troubles krijgen.

Maar goed, eerst zullen we meters moeten gaan maken en daarbij heb ik iemand met een hands-on mentaliteit nodig èn een helicopterview. En daarbij werd jouw naam gedropt – door mijn eigen persoontje by the way.  Maar dan moeten we wel eerst even wat piketpaaltjes slaan en de materie samen even doorexerceren. Als je er dan nog niet uitkomt, kunnen we nog wel een keer sparren om te levelen.

Lees verder Het gelul van managers

Kijk uit voor Kamikaze Kabouters

Muts
AMSTERDAM – De milieubeweging wordt met uitsterven
bedreigd.
Greenpeace is van een fris en luidruchtig motorbootje veranderd in een
logge
bureaucratische tientonner die waarschijnlijk in de Stille Oceaan voor
anker
ligt. Natuurlijk, we hebben Al Gore gehad, maar om ‘You van Call Me Al’
nu fris en fruitig te noemen…En zo’n G8 is toch ook niet meer dan een rituele dans, inclusief de de pogo der autonomen….Op nationaal niveau is het ook niet veel soeps. Het lijkt soms wel of
Milieudefensie wortel heeft
geschoten in het Bulderbos.

Politici die het over het milieu hebben
zijn een
zeldzaamheid geworden en politici die op een aansprekende en geloofwaardige wijze over
het milieu
kunnen spreken zijn in Nederland zo goed als uitgestorven.
Milieucampagnes zijn bij voorbaat gedoemd te mislukken. Ook al is de boodschap nog zo waar, de boodschapper is zelden waarachtig. De neutraliteit van de overheid wordt gewantrouwd, om maar niet te spreken over die van het bedrijfsleven of de milieubeweging.

Het milieu is uit, maar daar denkt het milieu zelf anders
over. Moeder Aarde laat met regelmaat merken dat er met haar niet te spotten
valt. En sinds kort schijnt ze daarbij steun te ondervinden van een stel uiterst
fanatieke kabouters, die vooral in Nederland actief zijn.

‘Kabouters?’hoor ik
u al verbaasd vragen.
Daar gelooft u
zeker niet in? Of u denkt dat het misschien van die lieve wezentjes met puntmutsjes zijn: mannetjes met
baardjes en vrouwtjes met snorretjes, die in paddestoelen wonen en die klusjes
doen die de mensen niet meer willen doen?

Mispoes! U loopt minstens een eeuw achter of, nog erger, u gelooft in die slappe verhaaltjes van Rien Poortvliet. Misschien danst u zelfs de kabouterdans met Kabouter Plop. Zo ziet u maar hoe ingrijpend en kwalijk de commerciële beelden zijn waarmee u via de moderne media wordt gevoed.  Aan deze prehistorische beelden
voldoen de kabouters namelijk al lang niet meer.

Lees verder Kijk uit voor Kamikaze Kabouters

‘Peer van den Bakker’ is voorzitter van het CDA geworden

petervanheeswijk

Vandaag is Peter van Heeswijk voorzitter geworden van het CDA. In het Brabantse Luyksgestel, het dorp waar hij vandaan komt, werd hij ‘Peer van den Bakker’ genoemd. Alle Van Heeswijks heetten namelijk ‘Van den Bakker’, omdat het de familie was die al decennia de plaatselijke bakkerij runde.

Het beroemdste lid van de familie was ‘Anna van den Bakker’, de lieve winkelbediende die de centen, hardop tellend, één voor één op de toonbank legde. Anna was dik, bewoog moeizaam en droeg altijd rokken. De jongens in het dorp lieten haar graag wat centen oprapen, zodat ze ondertussen onder haar rokken konden kijken. Toen het leven te zwaar werd voor Anna, verdronk zij zichzelf in het Zwart Ven, de ondiepe plas waarop het hele dorp tijdens koude winters schaatste.

Toen mijn ouders in 1974 naar het katholieke Luyksgestel verhuisden, stuurden ze mij naar de plaatselijke lagere school. Ik kwam daar terecht op één van de laatste jongensscholen van Nederland, basisschool De Klepper.

Lees verder ‘Peer van den Bakker’ is voorzitter van het CDA geworden

Nomadische gedachten op maandag

Geel_veld
Mensen met een handicap (part 1)

De man zonder oren,
knoopte alles in zijn neus.


Is God thuis? (part 1)
Hoe groot is Allah eigenlijk?


Tegelkrasser
In een relatie
los je problemen op
die je anders mist


Mensen met een handicap (part 2)
De tragiek van de boer zonder kiespijn:
hij vergat te lachen