0 comments on “Columnist Ellian in de clinch met salafisten”

Columnist Ellian in de clinch met salafisten

Komkommer_1
Vlak voordat de komkommertijd in al haar heftigheid losbarst zorgen Afshin Ellian en de salafisten uit Den Haag nog voor een relletje. En de VVD en de PVV blazen de rel verder op. Nuance en zorgvuldigheid zijn inmiddels ver te zoeken.
Het begon met een column van Afshin Ellian in het weekblad Elsevier, waarin hij pleitte voor het met wortel en tak uitroeien van het salafisme. In zijn column begint hij met de politieke islam onder Khomeini (Iran), en via de AIVD kwam hij terecht bij het salafisme om te eindigen bij onze jongens in Afghanistan:

‘het salafisme hier en in Saoedi-Arabië moet met wortel en tak worden
uitgeroeid. Dat is ook wat onze soldaten doen in Afghanistan.’

Nu heeft Iran weinig met het salafisme te maken, bestaan er binnen het salafisme zeer uiteenlopende stromingen, die lang niet allemaal even radicaal en gewelddadig zijn en vraag ik me af of onze jongens in Afghanistan bezig zijn met het met wortel en tak uitroeien van het salafisme.
De salafitische As Soennah moskee uit Den Haag plaatste op haar website een reactie, die ook niet overal even subtiel is:

0 comments on “Spierballentaal Marcouch stoort Groenlinks en Cohen”

Spierballentaal Marcouch stoort Groenlinks en Cohen

Spierballen
Burgemeester Job Cohen en Fenna Ulichki, gemeenteraadslid van Groenlinks hebben kritische kanttekeningen geplaatst bij uitspraken van Ahmed Marcouch, stadsdeelvoorzitter  uit Slotervaart. Kritiek van Tweede Kamerlid Tofik Dibi op Marcouch leidde eerder deze week al tot een levendige discussie op de website van de Amsterdamse PvdA.

Klik hier om mijn artikel te lezen op het Allochtonenweblog.

0 comments on “Toename aantal allochtone senatoren dankzij voorkeurstemmen”

Toename aantal allochtone senatoren dankzij voorkeurstemmen

Poll_9
Het aantal allochtone leden in de Eerste Kamer is dankzij voorkeurstemmen niet, zoals verwacht, afgenomen, maar toegenomen. Van de vijf senatoren die met
voorkeurstemmen in de Eerste Kamer zijn gekozen, zijn er twee van allochtone afkomst:
Joyce
Sylvester (PvdA) en Düzgün Yildirim (SP). Zij lijken niet te willen
voldoen aan het verzoek van hun partijbesturen om hun zetel af te
staan. Het aantal allochtone senatoren neemt hierdoor toe van twee naar
drie.

Door zowel de PvdA als de SP is echter een beroep op deze kandidaten
gedaan zich terug te trekken en zich te houden aan de door de
partijcongressen vastgestelde volgorde van de kandidatenlijsten.
Groenlinks heeft een vergelijkbare oproep gedaan aan Jan Laurier, die
ook met voorkeurstemmen is gekozen en het CDA heeft met Hans Klein
Breteler afgesproken dat hij zijn zetel maar twee jaar zal bezetten.

Vooralsnog ziet het er naar uit dat de met voorkeurstemmen gekozen
senatoren hun veroverde zetel willen behouden en morgen worden beëdigd.
De Amsterdamse raadsleden Peggy Burke en Jesse Bos hebben  in een column op de website van de Amsterdamse PvdA in heldere bewoordingen aangegeven waarom Joyce Sylvester haar plaats zou moeten innemen.

De Koerd Yildirim (foto) laat zich morgen – tegen de wil van het
SP-bestuur – in ieder geval beëdigen. In Trouw van vandaag licht hij
toe waarom. Lees hier meer. 

0 comments on “Primeur: Interreligieus Comité wil Westermoskee bouwen”

Primeur: Interreligieus Comité wil Westermoskee bouwen

Nieuwtje
Had ik me net voorgenomen de rest van de dag niet meer te webloggen, krijg ik een primeur in m’n schoot geworpen. Jan Beerenhout maakt bekend dat een Interreligieus Comité i.o. de Westermoskee alsnog wil gaan bouwen. Zie verder op het Allochtonenweblog

0 comments on “PvdA kiest voor hardere koers ten opzichte van de islam”

PvdA kiest voor hardere koers ten opzichte van de islam

Wbos_9
Wouter Bos steunt de stroming binnen de PvdA die pleit voor een kritischere houding ten opzichte van de  islam. Bos heeft via zijn woordvoerder aan  de Pers laten weten dat hij de visie steunt van filmmaker en PvdA-lid Eddy Terstall, die een maand geleden hard uithaalde naar de laffe politiek correcte houding van zijn partij.  Ook Ahmed Marcouch  (‘Ik mis Ayaan Hiris Ali’) en eerder deze week oud-campagneleider Monasch pleitten voor een andere koers binnen de PvdA. 

Eddy Terstall
Eddy Terstall uitte een maand geleden tijdens een lezing in de VS (later ook verschenen als artikel in Vrij Nederland)  felle kritiek op de cultuur in zijn partij. De anti-Amerikanisme houding is volgens hem gemakkelijk en het politiekcorrecte beeld van de moslim-als-slachtoffer dat
quasi-links tegenwoordig helpt verspreiden is laf. Volgens Terstall ontbreekt het denkluie
deel van de zogenaamd "linkse" politiek in Nederland aan moed om het
multiculturele probleem realistisch onder ogen te zien, inclusief de
internationale dimensies ervan. Terstall: "Te vaak geeft men een draai aan zijn
angst en praat men politieke islamisten naar de mond. Dat noemt men
goed, redelijk, een voorbeeld van dialoog voeren. Lastpakken die nog
wel voor degelijke linkse waarden op durven komen als gelijkheid
man/vrouw en homo/hetero zetten ze gemakshalve weg als “rechts”. Hier
moeten we vanaf. De eerlijke discussie, met morele implicaties, zou
zich voor een belangrijk deel moeten afspelen binnen de PvdA."

Terstall had zijn toespraak volgens De Pers vooraf aan Wouter Bos
laten lezen en die had hem per mail laten weten het er geheel mee eens
te zijn. ‘Bos ziet
dit stuk als steun voor de vernieuwing die hij wil in de partij’, aldus zijn woordvoerder in De Pers
. Bos mailde Terstall dat hij de aanval op de partijcultuur nooit zo
hard kan inzetten, omdat de de reflexen binnen de partij moeilijk zijn
te beteugelen. "Als
Bos iets stevigs zegt over de islam, reageren allerlei gematigde
moslims als door

0 comments on “Aandacht voor loverboys een hype? Er is in ieder geval een hyves”

Aandacht voor loverboys een hype? Er is in ieder geval een hyves

Antiloverboy
"Ik heb verkering gehad met een loverboy"(Elise) "Ik ben er 9 jaar geleden terecht in gekomen helaas.-(  "Ik kreeg een relatie met een gozer, wat later dus een loverboy bleek te zijn."(Bianca)
Loverboys en lovergirls zijn de laatste dagen weer volop in het nieuws. Is het een hype? Er is in ieder geval een hyves met bijna 7000 leden.

Het AD berichtte gisteren nog dat er in Rotterdam-West
zes loverboys aangehouden wegens het misbruiken van de  17-jarige
Angelique. Ze werd de afgelopen tijd tegen haar zin
vastgehouden en seksueel misbruikt in diverse clubs en woningen in Den
Haag en Rotterdam. De
moeder van het slachtoffer tipte de politie nadat het meisje
had weten te ontsnappen. Volgens haar moeder is Angelique een naïef meisje is met de verstandelijke vermogens
van een 12-jarige. Ze was al eens eerder in handen gevallen van
loverboys.
Het tv-programma Vermist  besteedt in de
uitzending van vrijdag aandacht aan de ontsnapping van het slachtoffer.
Volgens VERMIST werd Angelique gedrogeerd en gedwongen tot seks door
Antilliaanse drugsdealers. De makers van het programma schrijven verder
dat de blonde Angelique ”een geliefde prooi bleek bij de
voornamelijk uit buitenlanders bestaande cliëntele want ze heeft in de
periode dat ze gedrogeerd en misbruikt werd, talloze mannen af moeten
werken.”

Loverboys zijn ‘hot’. De anti-loverboyshyve kent bijna 7000 leden, waaruit in ieder geval blijkt dat er veel interesse voor het onderwerp bestaat. Er wordt gediscussieerd over de term (moeten we het niet gewoon pooiers noemen?), over de strafmaat en over de bling bling cultuur. De in het berichtenforum van de hyves gestelde vraag: zijn hier meisjes die zelf ervaring hebben met Loverboys leidde tot 45 reacties, waaronder een paar

0 comments on “Khadija Arib en Hassan Bahara kibbelen over advieswerk Arib”

Khadija Arib en Hassan Bahara kibbelen over advieswerk Arib

Debat
De discussie tussen schrijver Hassan Bahara en Khadija Arib
gaat vrolijk verder.  Khadija Arib reageert dit weekeinde in de
Volkskrant op de kritiek die ze vorige week kreeg van Bahara, die op
zijn beurt Arib weer van repliek dient op zijn weblog.
Bahara was door Arib uitgenodigd om deel te nemen aan een seminar van
de werkgroep migratie van de Adviesraad voor Mensenrechten (Conseil
Consultatif des Droits de l’Homme) in Marokko. In een artikel in het
Betoog (5 mei) had Bahara scherpe kritiek geuit op Arib en haar
werkgroep en doet hij een beroep op het PvdA-kamerlid om niet loyaal
aan haar principes te zijn, maar aan de Marokkanen in Nederland en dan
vooral aan de Marokkaanse jongeren.

Selectief geluisterd
Volgens
Arib heeft Bahara "zeer selectief geluisterd en slechts een deel van de
werkelijkheid beschreven." De inbreng van mensen die een andere
opvatting hebben en de nationalistische benadering van cultuur en taal
niet delen, heeft Bahara volgens haar gemist. Bovendien verwart Bahara
volgens Arib de opvattingen van een aantal deelnemers die op
uitnodiging aan het seminar deelnamen met de opvatting van de
Adviesraad of leden ervan. Dat een aantal van deze seminardeelnemers
van mening is dat de eigen taal belangrijk is en dat men worstelt met
het vraagstuk van eigen identiteit en religie in Europa, is volgens
Arib legitiem.

Volgens Arib heeft Bahara onder andere de bijdragen van de joodse
Marokkaan Albert Sasson en Arib zelf gemist.  Beiden benadrukten dat
identiteit niet statisch is, maar aan veranderingen onderhevig. Sasson
heeft daarbij, "geheel in de lijn van de Adviesraad, gepleit voor een
identiteit die door universele waarden moet worden gevormd, waarin
respect, democratisch handelen en gelijkheid centraal dienen te staan." Lees verder op het Allochtonenweblog

0 comments on “Hirsi Ali snapt er niets van”

Hirsi Ali snapt er niets van

Ataturk
Dé islam bestaat niet in Turkije. De religie is er net zo
versplinterd en geïnstitutionaliseerd als in Nederland het christendom.

Voor ‘islamkenners’ als Hans Jansen, Geert Wilders en Hirsi Ali die
graag over de ‘zuivere islam’ spreken en de religie als een monolitisch
blok willen voorstellen, moet Turkije,  met zijn baaierd aan
soennitische en shiitische (alevitische) stromingen, een moeilijk te
begrijpen land zijn. Het is daarom opmerkelijk dat Hirsi Ali zich deze
week in Die Welt ook als Turkijekenner opwierp en de strijd tegen het
(vermeende?) islamisme  belangrijker achtte dan de democratische wil
van het volk.

Volgens Hirsi Ali moet het Turkse leger niet onder controle van de
politiek staan, maar moet het leger de politiek blijven controleren.
Een bijzondere opvatting over democratie, die Hirsi Ali vast heeft
geleerd van haar collegae van het American Enterprise Institute, de
rechtse denktank die meent dat democratie met bommen valt te
verspreiden en het tegelijkertijd voor elkaar krijgt de steun aan
dictatoriale regimes in het Midden-Oosten uit (geo)politieke
overwegingen te rechtvaardigen.

In het stuk pleit Hirsi Ali voor een secularisme "dat rechten en
vrijheid van het individu beschermt, niet het ultranationalistische
soort dat een klimaat schept waarin Hitlers ‘Mein Kampf’ een bestseller
is, de Armeense genocide wordt ontkend en minderheden worden vervolgd."
Beste Ayaan, voor een dergelijk secularisme – zonder nationalisme –
moet je niet bij het Turkse leger zijn.

Het Turkse leger werpt zich van oudsher op als hoeder van de erfenis
van Büyük (Grote) Atatürk, de aartsvader van de Turkse Republiek, die
van Turkije in 1923 een staat maakte die door secularisme én
nationalisme bijeengehouden moest worden.

Discussie over Marokkanendrama spat als zeepbel uiteen


belleblaas hanskalfEind maart lanceerde HP-journaliste Fleur Jurgens met een handige
marketingtruc haar boek het Marokkanendrama over de crimin
aliteit onder
Marokkaanse jongens. De marketingtruc die Jurgens hanteerde is even
simpel als effectief: roep hard dat je met jouw opvatting een taboe of een mythe doorbreekt en je 
 krijgt al snel alle aandacht. Jurgens deed dit effectief in een artikel op de forumpagina van de Volkskrant. De discussie die op haar boek volgde, ging vooral over (het benoemen van) problemen en heeft weinig oplossingen gebracht. 

In het Volkskrantartikel schreef Jurgens dat de volgende vier mythen het debat over criminaliteit onder Marokkaanse jongeren zouden belemmeren: de media vergroten de problemen uit, jongeren worden de misdaad ingedreven als gevolg van discriminatie, ouders oefenen onvoldoende sociale controle uit en de Nederlandse overheid heeft de Marokkanen uitgebuit.

Op het artikel van Jurgens volgden vele en uiteenlopende reacties. Wat ze met elkaar gemeen hadden was dat (bijna) niemand de door Jurgens genoemde mythen als mythen herkende.

Het benoemen van iets tot een mythe of een taboe is niet alleen een aardige marketingtruc, het is ook een handige discussietechniek. Het geeft je de ruimte om vooral de omvang van het probleem te benadrukken en niet teveel aandacht te hoeven te besteden aan mogelijke oplossingen. Het  geeft je bovendien de ruimte om flink te generaliseren en nuances achterwege te laten. Met een genuanceerde stelling verzwak je namelijk alleen maar het (vermeende) taboe dat je doorbreekt.

Met deze techniek druk je je criticasters bij voorbaat in het defensief. Er zijn er immers maar weinigen die graag een vermeend taboe willen handhaven of een vermeende mythe in stand willen houden.

Degenen die reageren op het door jou gesignaleerde taboe zullen dan ook meestal beginnen met het probleem dat je hebt benoemd te bevestigen. En als ze een beetje last van een (miskend) ego hebben, zullen ze roepen dat ze het zelf ook al jaren geleden op de agenda hebben gezet, maar niet voldoende gehoord werden. Vervolgens zijn er verschillende mogelijkheden om te reageren op het benoemde taboe. De volgende twee soorten reacties komen het meeste voor:

a. het taboe verzwakken en roepen dat er teveel wordt gegeneraliseerd en gestigmatiseerd
b. het taboe benadrukken en schuldigen aanwijzen die het taboe onbespreekbaar gemaakt zouden hebben

De reacties op het boek en het artikel dat Fleur Jurgens schreef in de Volkskrant verliepen exact volgens deze schema’s.

Ali Eddaoudi (schreef tien jaar geleden al het boek Marokkaanse jongeren, daders of slachtoffers? waarin hij “harde kritiek leverde op de Marokkaanse gemeenschap”) vindt de term Marokkanendrama stigmatiserend en heeft moeite met de toon die Jurgens aanslaat ten opzichte Marokkaanse ouders (Volkskrant, 4 april).

In dezelfde lijn ligt de reactie van Mohammed Azahaf, woordvoerder van het jongerencentrum Argan in Amsterdam. Hij vindt de aandacht voor de problemen van jonge Marokkanen goed, maar een boek met de titel ‘Het Marokkanendrama’ werkt volgens hem juist averechts. “Ik ken jongens die zich juist door dit soort boeken en onderzoeken tegen Nederland keren. Die denken: ze schrijven toch dat we criminelen zijn, dan gedragen we ons ook maar zo” zegt hij in BN/De Stem.

Volgens antropoloog Hans Werdmölder (Volkskrant, 4 april) worden discriminatie, uitbuiting en armoede in de wetenschap al lang niet meer erkend als verklaringen voor de problemen in de Marokkaanse gemeenschap. Vervolgens stelt hij de vraag hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Dat komt volgens hem omdat het probleem jarenlang taboe zou zijn verklaard door Marokkaanse organisaties, linkse wetenschappers en multiculturele instituten als Forum.

Dat is overigens een verwijt dat met behulp van jaarverslagen en persberichten gemakkelijk te weerleggen is. Zo besteden de Amsterdamse Marokkaanse organisaties al aandacht aan het probleem vanaf de eerste berichten in het Parool eind jaren ’80 over Marokkaanse criminele jongeren.  De organisaties die betrokken waren bij de oprichting van de Stedelijke Marokkaanse Raad in Amsterdam kozen er aan het begin van de jaren ’90 juist vanwege deze problematiek voor om niet alleen een adviesorgaan te zijn, maar ook een projectorganisatie te willen worden; de organisaties wilden zelf projecten ontwikkelen om criminaliteit onder Marokkaanse jongeren tegen te gaan.

Er volgden vele bijeenkomsten, maar het lukte de organisaties slechts mondjesmaat concrete projecten te formuleren en als dat wel lukte, konden ze er zelden financiering en politieke steun voor vinden. De gemeente Amsterdam koos voor een diversiteitsbeleid. Diverse categorale initiatieven werden vervolgens wegbezuinigd waaronder Stichting Hulpverlening Marokkaanse Jongeren “Al Amal”, waarvan Werdmölder nota bene bestuurslid was .

Werdmölder schrijft in de Volkskrant dat het tijd wordt dat verantwoordelijke bestuurders nu orde op zaken stellen. Wat die bestuurders dan precies moeten doen, vertelt de wetenschapper er niet bij.

En dat is illustratief voor de teleurstellende discussie die is ontstaan naar aanleiding van het boek en het artikel van Jurgens. De enige die nog enigszins inhoudelijk reageerde was Ahmed Marcouch, die in de Volkskrant pleitte voor een lik-op-stukbeleid, het uit huis plaatsen van risicojongeren en het laten opnemen van deze jongeren in internaten of bij hun grootouders in Marokko.

Jurgens komt op grond van gesprekken met 70 professionals (Marokkaanse jongeren en hun ouders komen zelf niet aan bod) tot een aardig leesbaar boek dat voor sommigen misschien nog nieuws kan bevatten.

Op ruim 170 pagina’s worden vooral problemen geschetst, maar slechts één alinea (blz. 158) bevat beleidsaanbevelingen. Zo moeten er volgens Jurgens betere onderwijsvoorzieningen komen voor de nieuwe allochtone onderklasse (alleen voor hen?), mogen ouders met opgroeiende kinderen niet langer een uitkering trekken (?) en moet de politie de straat op gaan.

Met dergelijke weinig schokkende aanbevelingen verkoop je normaal gesproken geen boek. Dan kun je beter roepen dat je mythen doorbreekt. Het probleem is groot genoeg en had een betere discussie verdiend. Het is nu niet meer dan een zeepbel gebleken.

Tweede druk Pijlers voor Bruggenbouwers, boek over zelforganisaties, verschenen

Pijlers
Bij ACB Kenniscentrum is de tweede druk van Pijlers voor Bruggenbouwers verschenen. Het boek is het verslag van een uitgebreid kwalitatief en
kwantitatief onderzoek van ACB Kenniscentrum naar de ondersteuning van allochtone
vrijwilligersorganisaties (zelforganisaties).

Met medewerking van de Vrijwilligers
Centrale Amsterdam (VCA) en de Helpdesk voor Administratieve en
Procesmatige Ondersteuning (HAPO) heeft ACB de ondersteuning van 68
verschillende organisaties in kaart gebracht. Hierbij is gekeken naar
de inhoudelijke en financiële ondersteuning die zij krijgen van
(lokale) overheden. Op grond van dit materiaal, verschillende
interviews en de ervaring van ACB Kenniscentrum op dit terrein, is een overzicht
gemaakt van de belangrijkste ondersteuningsvragen van de organisaties
en de meest voorkomende knelpunten.

Ook is er gekeken naar het effect van de ontwikkeling van het
integratiedebat op de positie van allochtone vrijwilligersorganisaties
en zijn er aanbevelingen geformuleerd
aan lokale overheden en ondersteuners.

Het boek is geschreven door Ewoud Butter met bijdragen van Roemer van Oordt (Hapo) en Warner Hemmes (ACB Kenniscentrum).

Pijlers voor Bruggenbouwers
Over de ondersteuning van allochtone vrijwilligersorganisaties
ACB Kenniscentrum, Amsterdam 2006 (110 pagina’s)
ISBN-10: 90-72832, ISBN-13: 978-90-72832-13-9

Kosten: €14,10 incl. porto.
Klik hier voor uw bestelling per e-mail.