Mustapha Oukbih (1964-2017)

oukbih2Journalist Mustapha Oukbih is op 53-jarige leeftijd overleden. Dat meldde zijn oud-werkgever de NOS afgelopen weekend. Hij was al langere tijd ziek.

Oukbih was jarenlang correspondent in het Midden-Oosten. Hij was één van de weinige Nederlandse verslaggevers in het Midden-Oosten die uitstekend Arabisch sprak en daardoor veel beter in staat was verslag te doen van de lokale situatie.

Lees verder Mustapha Oukbih (1964-2017)

Toespraak bij ontvangst Clara Meijer-Wichmann penning 2016

uitreiking-cmw3
Op zaterdagmiddag 10 december 2016 had ik de geweldige eer als hoofdredacteur en oprichter van Republiek Allochtonië de Clara Meijer-Wichmann Penning te mogen ontvangen.

Ik nam in mijn speech stelling tegen hijgerige en foutieve berichtgeving in de media, het zonder enige onderbouwing culturaliseren en islamiseren van het integratiedebat en ook nam hij het geneuzel over de Nederlandse cultuur’ of ‘onze manier van leven’ op de korrel. Wanneer we willen benadrukken welke waarden en vrijheden we belangrijk vinden, is het veel effectiever, concreter en vooral inclusiever om de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens als referentiepunt te gebruiken.

Hieronder de tekst van mijn speech.

Lees verder Toespraak bij ontvangst Clara Meijer-Wichmann penning 2016

Artikel over veiligheid, sleutelfiguren en Amsterdam-Oost

peace manElke poldergemeente in Nederland heeft een calamiteitenplan klaar liggen voor het geval de dijken het begeven. Iedereen weet dan waar de zandzakken liggen en wat er van hem of haar verwacht wordt. Uiteraard liggen er ook plannen klaar om rampen te voorkomen: de dijken worden goed onderhouden en er zijn weermannen en -vrouwen die op tijd kunnen waarschuwen voor storm, regen en hoog water.

Op vergelijkbare wijze moeten gemeenten ook voorbereid zijn op sociale calamiteiten.

Stel dat u burgemeester of stadsdeelvoorzitter bent en u wordt op een broeierige zondagavond gebeld door de politie dat er na een steekpartij in een wijk relletjes zijn uitgebroken. Wat gaat u dan doen om te voorkomen dat het uit de hand loopt? Wie gaat u bellen? En hoe kunt u in het vervolg tijdig sociale spanningen signaleren of ze voorkomen?

Luie bestuurders denken een wijk veiliger te maken door de buurt vol te hangen met camera’s, maar we weten inmiddels dat camera’s maar in beperkte mate ellende kunnen voorkomen.

Een andere reflex van bestuurders is institutionele oplossingen te zoeken. Ze gaan bellen en overleggen in platforms met directeuren, voorzitters en managers. Maar ja, kunnen managers je het beste vertellen of er spanningen in een wijk zijn?

Andere bestuurders zijn geneigd op zoek te gaan op zoek naar ‘best practices’ uit andere plaatsen. Maar ja, wat zijn best practices? Dat zijn in de praktijk vaak voorbeelden, waar anderen een goed gevoel bij hebben. Veel meer is het vaak niet, omdat deugdelijk wetenschappelijk bewijs meestal ontbreekt. Daarnaast leert de praktijk dat een methode uit wijk X vaak moeilijk gekopieerd kan worden naar wijk Y.

Camera’s, beleidsnota’s of overlegstructuren maken een buurt niet veiliger. Mensen wel.

Zeker die mensen die ook toegang hebben tot de informele netwerken in een buurt. ‘Sleutelfiguren’ worden ze vaak genoemd. Een stoffige term, maar wat mij betreft beter dan (Engelse) alternatieven als ‘best persons’ of community leaders’.

Sleutelfiguren zijn meestal communicatief en empathisch, ze kunnen goed luisteren, zijn ondernemend en integer, ze durven hun mond open te trekken, weten hoe het bestuur werkt, maar durven tegelijkertijd ook bureaucratische regels aan hun laars te lappen.

Maar ja, wie zijn dat dan en hoe vind je ze? Zijn dat de leiders van de bewonerscommissies, de migrantenorganisaties of van die hippe communities? Soms wel.

Sleutelfiguren kunnen ook professionals zijn als buurtregisseurs, jongerenwerkers, hulpverleners, onderwijzers, consultatiebureaumedewerkers, de conciërge van een school of ambtenaren die hun kantoor deels op straat hebben, zoals een participatiemakelaar of een gebiedsmanager.

Maar het kan ook de Surinaamse kapper of de Turkse bakker zijn, of de uitbater van een sigarenwinkel, een buurtkroeg of een avondwinkel. En dan zijn er natuurlijk de vele actieve buurtbewoners die zich betrokken voelen bij hun directe omgeving. Zelfs de hangjongeren kunnen sleutelfiguren zijn.

De kracht van Amsterdam-Oost, het stadsdeel waar ik woon en veel onderzoek deed, is volgens mij dat het stadsdeel relatief veel sleutelfiguren herbergt: professionals en nog veel meer bewoners die zich vrijwillig inzetten. Daarnaast zijn er in Oost altijd wel een paar bestuurders, politici en ambtenaren geweest die tijd, ogen en oren hebben voor deze sleutelfiguren.

Misschien dat het daarom ook relatief rustig bleef in de buurt, ook na heftige gebeurtenissen als de moord op Theo van Gogh of na de dood van de tasjesdief in de Vrolikstraat.

Voor de bestuurders, politici en ambtenaren van stadsdeel Oost is het de permanente uitdaging te blijven investeren in deze sleutelfiguren.

Deze column schreef ik voor de site Oost-online. Zie hier. Samen met Lisa Arts deed ik onderzoek (literatuur en interviews) naar de wijze waarop  lokale overheden en instellingen maatschappelijke onrust en spanningen tussen (etnische) bevolkingsgroepen proberen te de-escaleren of te voorkomen. In het bijzonder keken we hierbij naar de rol van netwerken, sleutelfiguren en sociale media. U kunt het rapport hier lezen. 

Genomineerd voor Connecting Differences Award

Hatsjekidee, ik ben genomineerd voor de ‘Connecting Differences Award’ een prijs voor “een persoon die zich aan de hand van concrete activiteiten inzet om homoseksualiteit bespreekbaar te maken bij groepen waar dit gevoelig ligt, zoals bij etnische en religieuze groepen.”

Ik ben genomineerd omdat ik op Republiek Allochtonië regelmatig aandacht besteed aan het thema homoseksualiteit.

Ik voel me uiteraard bijzonder gevleid door de nominatie en zou het leuk vinden wanneer er een paar mensen op me stemmen.
Niet te veel, want ik vind dat er onder de andere 34 kandidaten genoeg mensen zijn te vinden die de prijs meer verdienen dan ik. Stemmen kan hier.

Nieuwe publicaties voor oude werkgever

Afgelopen week heb ik m’n laatste werkweek voor ACB Kenniscentrum gehad, waar ik  jaren met veel plezier heb gewerkt. Ik heb veel geleerd, een hoop leuke mensen leren kennen, samen met anderen veel bereikt en gelukkig op z’n tijd ook vaak gelachen.

Op 1 maart begin ik aan een nieuw avontuur en ga ik werken voor GroenLinks Amsterdam als ‘Hoofd Bureau’. Ik heb daar ontzettend veel zin in.

Voor het ACB schreef ik de laatste maanden de volgende publicaties:

– een artikel over relaties van autochtone mannen met getrouwde allochtone mannen; dat stuk is ook al op dit blog verschenen, namelijk hier.
– een factsheet over Allochtonen en criminaliteit, die ook op Republiek Allochtonië is verschenen.
– een verslag van het Noordhollandse project Voorkomen is Beter van Genezen; een project van moskeeen van de Raad van Moskeeen Noord-Holland en ACB Kenniscentrum dat tot doel had radicalisering te voorkomen. Meer op mijn website.
– een rapport getiteld Een kwestie van investeren en anticiperen
maatschappelijke onrust, de rol van netwerken, (sociale) media en sleutelfiguren. Dit rapport heb ik samen met Lisa Arts geschreven en verschijnt deze of volgende week online.

Tip: ‘In Europa’ op je I-pod

Geertmak
Voor de liefhebbers van geschiedenis en/of Geert Mak: de VPRO start in november met de 35-delige TV serie In Europa. De website is nu al in de lucht. Alles over de verfilming, het boek, discussies, commentaren en nieuwe ontdekkingen vind je op: www.vpro.nl/ineuropa.
En, voor onderweg als podcast de mini-colleges van Geert Mak over ieder hoofdstuk. Van de 12 afleveringen zijn er inmiddels drie te downloaden. Klik in je I-tunes op ‘geavanceerd’ en plak dan het volgende ‘adres’: http://weblogs.vpro.nl/ineuropa?feed=podcast