Slow begraven

Begraven
Een maand geleden werd ik op de A2 ingehaald door een begrafenisstoet die me met minimaal 120 kilometer per uur voorbij stoof. Het was een bizarre ervaring. Misschien was de race met rouwwagens een laatste wens van de overledene geweest: hij of zij wilde postuum nog één keer (veel) te hard rijden en de geschiedenisboeken ingaan als de snelste dode ooit. Misschien had de jonge weduwe in de tweede wagen de opdracht gegeven om zo hard te rijden zodat zoveel mogelijk familie tijdens de stoet zou moeten lossen. Misschien had de chauffeur van de lijkenwagen alleen maar een opstandige bui en wilde hij ook wel eens gas wilde geven.

Het waarschijnlijkste lijkt me echter dat de stoet met vertraging was vertrokken en moest haasten om nog voldoende tijd te hebben voor de speeches en de cake. Begraven en cremeren is immers lopende band werk geworden. In rouw- en herdenkingscentra worden de lijken en hun rouwende stoeten in hoog tempo door de aula geleid voor een praatje en een plaatje uit de uitvaartmuziek top 50. Daarna wordt er onder het genot van een kopje koffie en een plakje cake gecondoleerd en stoom afgeblazen in de koffiekamer. Niet te lang, want de volgende stoet is al op komst.

Ik schets hier natuurlijk een karikatuur: de trend is juist dat een uitvaart steeds vaker een bijzondere gebeurtenis is.

Gister was ik aanwezig bij de begrafenis van Sjoerd, de vader van een hele goede vriend van me. De plechtigheid duurde ruim twee uur. Mijn vriend, die de bijeenkomst leidde, verontschuldigde zich halverwege dat het allemaal wat langer duurde dan gepland: “We kunnen maar één keer afscheid nemen van Sjoerd,” zei hij. Ook al was de zaal stampvol en kon lang niet iedereen zitten, niemand leek het erg te vinden.

In een tijd waarin behoefte bestaat aan Slow Life, Slow Food en Slow Seks, past ook Slow Begraven. Het was prettig en mooi dat er de tijd werd genomen voor een waardig afscheid. Er was ruimte voor verdriet, maar er werd ook veel gelachen. Lachen mag -gelukkig – tegenwoordig.
Net als bij de herdenking van Monty Pythons Graham Chapman, waar John Cleese een geweldige speech hield.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s